INTRODUCTIE

Onder onze ogen zijn grote delen van Amsterdam-West veranderd in getto’s. Vrij Nederland-redacteur Margalith Kleijwegt schreef een boek over de ouders in die getto’s en bracht er het afgelopen jaar veel tijd door . De kinderen van die ouders zitten op een school in de buurt. Een derde van de Marokkaanse moeders in Amsterdam-West heeft geen idee waar de school van hun kind staat.

In 2003 hield Foquz Etnomarketing, op verzoek van het Amsterdams Centrum Buitenlanders, een onderzoek onder deze moeders. Ze wilden weten hoe betrokken de moeders waren bij de school van hun kind. Maar ondanks het feit dat de enquêteurs Turks, Arabisch en Berbers spraken, bleek het moeilijk voldoende vrouwen te spreken te krijgen. De moeders waren heel moeilijk bereikbaar. De telefoonnummers, verstrekt door de school, klopten niet. De telefoon werd nooit opgenomen. De vrouwen wílden niet meewerken. De enquêteurs ondervroegen uiteindelijk een kleine honderd moeders. Wat hen opviel, was dat veel moeders het beantwoorden van de vragen aan hun man overlieten. ‘Hij gaat hier over,’ zeiden ze. Maar het ging bij dit onderzoek juist om de moeders. Die vonden het eng, zij waren geneigd op vragen te antwoorden in een simpel ‘ja’ of ‘nee’, schreven de rapporteurs.

Vaak wisten ze ook niet welke vakken hun kind volgde. De meeste moeders zeiden betrokken te zijn bij het huiswerk van hun kind. Maar omdat de moeders de leerstof niet begrijpen, zeggen de onderzoekers, is controle op het huiswerk een onmogelijke opgave. Hun conclusie: ‘De moeders weten eenvoudig niet wát ze moeten controleren.’

Het is onder onze ogen gebeurd. Grote delen van Amsterdam-West dreigen te veranderen in getto’s. Troosteloze buurten waar gezinnen zijn afgezonderd van alles wat Nederlands is. ‘Ik zou graag weg willen,’ zegt mevrouw Azaimi. ‘Dit is niet goed voor mijn kinderen.’ Sommige ouders voelen zich veroordeeld tot deze woonomgeving, achtergesteld omdat hun kinderen op die manier geen kansen krijgen. Want ook de kinderen die niet naar het VMBO gaan, maar naar het HAVO of het VWO, kunnen in deze buurten alleen maar terecht op een zwarte school. Bovendien wonen in de regio Amsterdam-West de armste Amsterdammers. Van de meeste mensen die langjarig van een minimuminkomen moeten rondkomen wonen de meeste in Slotervaart en Geuzenveld-Slotermeer.

De kinderen die in deze wijken wonen, hebben geen Nederlandse vrienden, sterker nog: ze groeien nauwelijks met Nederlandse kinderen op. Een Turks meisje van achttien jaar vertelt hoe jammer ze dat vindt. ‘Ik ging naar de islamitische basisschool, nu zit ik op het Calvijn met Junior College, daar zitten ook geen Nederlanders op. Eigenlijk ken ik ze nauwelijks, daarom vind ik het ook zo apart om met u te praten.’