Deel 8
24 – 27 november

Door Marijn Kool

Donderdag 24 november

ACT CITY

In het centrum van Hamamatsu bevindt zich ACT City, met als prominent onderdeel de ACT Tower van 212 meter hoog. Hier verbleven we ook zondag, hoog in de lucht en diep in slaap, in het Okura Hotel.

Vanmorgen genieten we van het uitzicht vanuit het Observatory op de 45e etage. Het is helder en zonnig, dus het zicht over stad en zee is optimaal. We bekijken bovenin de twee Tuned Active Dampers, enorme contragewichten van 90 ton, die het schudden van de toren (bij harde wind of aardschokken) matigen.

Daarna dalen we (in de glazen lift met uitzicht) af naar de kelder. Hier is het Heating & Cooling Center ingericht voor het gehele ACT Complex: de toren met hotel en bedrijven, een gigantische concerthal, een conferentiecentrum en musea (totaal 43000 m2). 

We zien de electric room waar de 30.000 volt binnenkomt en wordt verdeeld. Een constante harde elektrische zoem in de lucht. Er wordt ons benadrukt niets aan te raken; een advies dat we maar al te graag opvolgen.

Er staan enorme watertanks die 's nachts worden opgewarmd (winter) of afgekoeld (zomer) en waarmee vervolgens overdag de heating wordt geregeld. Dit gebeurt 's nachts, omdat de stroom dan goedkoper is.

Het is een enorm operationeel proces met complexe machinerie. Ik ben wederom enorm onder de indruk van het feit dat dit soort dingen wordt uitgedacht, uitgevoerd en dan ook nog blijkt te werken. En dat hierdoor bovengronds een wolkenkrabber, concerthal etc. kunnen functioneren. Wow.

Om 11:30 de laatste officiële Rotarylunch! Vier clubs komen samen, totaal ca. 150 man, in een statige senaatachtige zaal. We presenteren voor het laatst over onszelf en Nederland.

Het was een waardige afsluiter: met prachtig galmend geluid, een enorm scherm voor onze powerpoint en een groot publiek.

's Middags en 's avonds hebben we tijd voor onszelf. Ik breng de middag door in de bar in de ACT Tower op de 30e etage, met een fenomenale zonsondergang in zee. 's Avonds heerlijk uiteten met mijn host family & daarna een klein bedankje van mijn kant in de vorm van kaarttrucs. Magie overwint gelukkig elke taalbarrière.

Caroline heeft voor de derde avond op rij een film met Angelina Jolie gekeken met d'r hosts op de bank.

naar boven

Vrijdag 25 november

We beginnen de dag met een bezoek aan de burgermeester van Hamamatsu. Het is een bliksembezoek zonder al te veel inhoud, maar toch bijzonder om de man te zien die deze grote stad leidt.

Dan naar het Museum of Musical Instruments. Er zijn 1200 verschillende instrumenten uit elke klasse en regio te bekijken en beluisteren. Er staat een aantal onvoorstelbaar mooie en oude (tot 1800) vleugels en we horen hoe een orgel uit de 19e eeuw klinkt. Willem (drums), Daphne (jembé) en ikzelf (piano) houden jamsessietje.

Bij een sakebrouwerij zetten we "the very first step for Sake Geek" (volgens de folder). Opgericht in 1870 horen we van de eigenaar (82 jaar oud en 6e generatie). Sake is Japanse rijstwijn, warm of kous geserveerd, tussen de 13% en 16% alcohol. Dat hebben we in onze weken al geleerd. Nu leren we ook hoe sake gebrouwen wordt, en we slaan bij een proeverij (om 11:30) een paar glaasjes achterover. We proeven uit een enorm vat brouwsel dat drie dagen heef gefermenteerd (van totaal drie weken): heerlijk zoete lichtalcoholische rijstepap!

Tip voor thuis: "warm sake produces a mild buzz faster than cold sake, and the pleasant tipsy sensation continues for a longer time". Als cadeautje krijgen we een flesje mee.

De lunch is een heerlijk buffet met onbeperkte soesjes en chocoladefontein. Caroline is de winnares deze keer: 1 ronde hartig, 3 rondes zoet.

's Middags gaat iedereen z'n  weg. Daphne heeft een discussie met officiers van Justitie. Caroline & Willem gaan naar een bedrijf dat elektrische auto's samenstelt. Marie-Christine gaat naar een lokaal museum.  Ikzelf tenslotte ga naar een prachtig meer met kabelbaan en reuzenrad.

's Avonds: het afscheidsdiner.

Niet alleen van Hamamatsu, maar ook al een klein beetje van ons programma. Op de 31e etage dineren we, met vijf Rotarians. Ik word langzaamaan licht sentimenteel, merk ik, met name als we allemaal een afscheidsspeech houden.

Raar dat deze fanastische en bizarre maand aan het aflopen is.
Een gevoel van dankbaarheid overheerst.

TOKYO

We staan vroeg op, gaan het tas-inpak ritueel weer door. Het wordt elke week weer iets lastiger om de koffer dicht te krijgen, met name door de uitbreidende voorraad cadeautjes.

Het afscheid van onze laatste host families gaat bij velen met tranen gepaard. We reizen in 2,5 uur, snel en comfortabel, in de Shinkansen naar Tokyo. En werpen laatste blik op Mount Fuji.

Aan de ene kant vliegt de tijd steeds sneller voorbij, aan de andere kant voelt vorige week langer dan een maand geleden.

Tokyo!

Bij aankomst voelen we het gelijk: dit is een grote stad. Een enorme stad, 12 miljoen inwoners. Bij een heerlijke lunch kijk ik naar de passerende mensen, mijn hobby, met name hier in Tokyo, waar de mensen er fantastisch uitzien.

Na een nodige powernap in ons hotel een drankje op de 39e etage van ons hotel. Zonsondergang over deze immense stad. En... daar is hij weer: Mount Fuji. Zelfs in Tokyo waakt Fuji-san over ons.

Om 18:30 schrijven we met z'n 5-en een ode in dichtvorm voor onze GSE-coördinator Masatake Honda. Een verrukkelijk diner met zijn (half-Nederlandse) dochter Niki erbij. Dus we kunnen Nederlands praten!

Zondag hebben we tijd om Tokyo te ontdekken. Wat een stad! De gebouwen en de massa's mensen. Heerlijk zonnig herfstweer. Vooral het (beroemde) drukste voetgangerskruispunt bij Shibuya maakt indruk.

Ik kende de beelden al van TV, maar in het echt is het overdonderend.
We komen ogen te kort in deze overvloed van indrukken en informatie. Tokyo!

's Avonds zijn we voor ons laatste diner uitgenodigd door Hattori-san en zijn echtgenote. Bijzonder, want deze man is de baas van Seiko (de horlogemaker). Het eten is een waardige afsluiter van deze culinaire verwenreis:

shabu shabu, dungesneden beef die je live zelf kan klaarmaken. Hemels!

De tassen zijn inmiddels ingepakt, hier en daar met moeite. Morgenochtend vroeg zwaai ik mijn reisgenoten uit; ik kan mijn GSE-ervaring hier in Tokyo verwerken.

Wat een reis.

Onbeschrijfelijk wat we hebben meegemaakt met z'n 5-en in deze ene maand. Op dit moment nog niet volledig te bevatten.

Ik heb voortdurend een nummer van The Kinks in mijn hoofd: "thank you for the days". 

Domo arigato gozaimasu, Nihon! Japan, bedankt!

naar boven

Afsluiting

Als afsluiting van dit blog, een werk van onze huisdichter Willem-san, geschreven halverwege de reis.

"Een maand vol wonderen
Die verzinken in je hart
Al vanaf de start
Bij een heldere hemel donderen

Japan, het land van de rode zon
Heel ver van ons vandaan
Om nu hier te staan
Alsof je de loterij won

Een Rotary team van vijf leden
Ging dit avontuur te lijf
Een rollercoaster buiten kijf
Door een ieder beneden

Onverdiend wat ik ervaar
Te fijn, te mooi, te rijk
Met complimenten strijk
Een held, maar zonder haar

Kon ik maar vasthouden wat ik voel
Kon ik maar leven zonder doel
En konden wij deze liefde maar delen

De liefde van de cultuur
Is niet minder puur
Zo sterk en zo mooi als kastelen

Japan, mijn geliefde
Die mij zo geriefde
Dat ik daar voor altijd wil blijven

Waar ik me in stort
Door woorden te kort
Dus zal ik nu stoppen met schrijven"