Navigatie overslaan en naar de inhoud
De terugreis is gelukkig voorspoedig verlopen. Bij aankomst op Schiphol hoorden we pas dat een andere vlucht van Rio de Janeiro naar Parijs vermoedelijk is neergestort in de Atlantische Oceaan. Zelf zaten we in een vlucht van Sao Paulo naar Parijs. Ons vliegtuig is drie kwartier na het ramptoestel opgestegen. We zijn dus als het ware achter het verongelukte toestel aangevlogen. Van noodweer of heel heftige turbulentie hebben wij tijdens de vlucht gelukkig niets gemerkt. Flink geschrokken zijn we wel. Het weerzien met onze familie en vrienden is met de vliegtuigramp in gedachten extra bijzonder.
Vandaag is onze laatste dag bij onze gastfamilies in Joinville. Ook hier hebben we gelogeerd bij enorm gastvrije en inspirerende mensen. Afscheid nemen valt dan tegen. Wel hebben we in het vooruitzicht dat we morgen terug zullen zijn in Nederland en bij onze familie en vrienden.
|
|
|
Vanuit Joinville reizen we vandaag met een busje naar het vliegveld bij het plaatsje Navegantes. Vandaar vliegen we naar Sao Paulo, waar we vanavond om 19:45 uur Braziliaanse tijd naar Parijs zullen vertrekken. Morgen zullen we rond het middaguur aankomen in Parijs en van daaruit doorvliegen naar Schiphol.
Tussen het vasteland van Joinville en het eilandje Sao Francisco do Sul ligt de baai van Babitonga. Met een grote boot maken we vandaag de overtocht van het vasteland naar het eiland Sao Francisco do Sul. Vanaf de boot kunnen we de vele kleine eilandjes bewonderen die in de baai verspreid liggen. Op de meeste eilandjes zijn een of een paar mooie buitenhuizen gebouwd met een eigen haventje. Een klein paradijs!
|
|
|
Het afscheidsetentje wordt geheel in Braziliaanse stijl gehouden in een ‘rodizio de pizza’. Dit is een restaurant waar obers allerlei verschillende pizza’s ronddragen. Zodra je een lekkere pizza voorbij ziet komen, waarschuw je de ober. Prima concept. Zo kun is het mogelijk om veel pizza’s te proeven. In Brazilie bestaan naast variaties op de pizza’s die wij kennen ook een heel assortiment aan zoete pizza’s. Deze eet je als toetje na de ‘normale’ pizzapunten. Met onze gastfamilies en de organisatoren van de week die we in Joinville hebben doorgebracht is het een geslaagde avond geworden.
Vandaag vertrekken we vroeg met een busje naar Florianopolis. Het is ruim 200 kilometer van Joinville. We zijn erg blij dat ze dit voor ons hebben kunnen regelen want her stond oorspronkelijk niet op het programma. Veel Brazilianen hebben os geadviseerd een bezoek aan de stad en de duinen te brengen. Dit gebied mochten we niet missen.
Florianopolis is de hoofdstad van Santa Catarina, met een inwoners aantal van rond de 350.000. Het ligt mooi als soort eiland naast de staat. We bezoeken een markt met allerlei leuke spullen en we kopen souvenirs waaronder ‘Havaianas’; slippers die inmiddels ook in Nederland populair zijn. Vervolgens lopen we op ons gemak door het centrum van de stad.
|
|
|
De lunch genieten we in een restaurant aan de kust, in een van de baaien. Het is een visrestaurant en dat weten de meeuwen, reigers en straathonden ook. Ze bevinden zich rondom het restaurant en de resten worden aan hen gevoerd.


Het gebied kent 34 prachtige stranden en het is een beroemde plek voor surfers en duin- snowboarders. Wij bezoeken het ‘Joaguina’ strand. Het weer staat het helaas niet toe om een duik in de zee te nemen, maar we genieten van het uitzicht.
’s Avonds op de terugweg doen we allemaal even onze ogen dicht in de bus en genieten we na van een lange, mooie dag!
Lianne brengt in de ochtend een bezoek aan de universiteit en spreekt met jonge ondernemers hoe een bedrijf te starten.
We bezoeken het industriële park Fabio Perini dat reeds 8 jaar gevestigd is op een groot terrein. Er zijn 80 bedrijven uit verschillende branches gevestigd en er werken 4.500 mensen. We krijgen een rondleiding van de manager van het park langs de berdrijven Bosch, Sesi (een centrum met o.a. een zusterpost en een bedrijfsarts), Cisa (een groot sterilisatiebedrijf voor ziekenhuizen en medische instellingen). Als laatste bezoeken we het autobedrijf TAC, die een nieuwe 4 wheeldrive auto maakt. De onderdelen worden elders in het land gefabriceerd en worden hier met de hand in elkaar gezet. De bladen (deur en zijkanten) zijn niet van metaal gemaakt maar van polyester. De auto is nog niet op de markt, maar Marijke mocht mee met een proefrit ‘off the road’.
Sofie brengt een bezoek aan de universiteit….
’s Avonds zijn we in het prive ziekenhuis Unimed, waar we een rondleiding krijgen van Ernesto, een uroloog. Misja geeft vervolgens een presentatie aan verpleegkundigen en artsen over de diabeteszorg in Nederland. Er worden veel vragen gesteld. Het is een interessante bijeenkomst. Vooraf en na de presentatie wordt Misja geïnterviewd en gefotografeerd door een journalist, zij zal een artikel schijven in het landelijke vakblad.

Na afloop gaan we vis- BBQen bij een van de Rotarians thuis.

We verzamelen in het restaurant ‘Opa bier’ waar het bier uit een soort biertender tappen. We bestellen sushi die bij het naastgelegen restaurant wordt gemaakt. De eerste sushi die we eten in Santa Catarina. Het smaakt verrukkelijk.

We bezoeken het nationale museum in Joinville. Oorspronkelijk gebouwd voor de Prinses en Prins van Joinville rond 1870. Het echtpaar heeft er echter nooit vertoefd. In het paleisje krijgen we een rondleiding; op de tweede verdieping geven de vele portretten aan de wand een aardig beeld van de vele Duitse immigranten die vanaf ongeveer 1850 naar Joinville kwamen als afgezanten van de Duitse keizer. Met een busje gaan we samen met een aantal ‘exchange studenten’ naar een uitkijkpunt. Hier hebben we een schitterend uitzicht over de stad ; aansluitend wordt een bezoekje aan de Zoo Botanico gebracht.
Vervolgens bezoeken we ‘Viapaxbio’, producent van organic foods. Het bedrijf is in 1994 gestart en is het eerste bedrijf in Brazilie die 100% biologische producten levert. Dit jaar is Viapaxbio begonnen hun producten te exporteren naar Europa en Amerika. De markt in Brazilië is helaas nog niet groot. Het ontbreekt aan voorlichting en de producten zijn 3 keer zo duur als de ‘gewone’ producten. De zoon van de eigenaar geeft ons een presentatie; waarna we het bedrijf gaan bekijken.
We eindigen ons bezoek met het nuttigen van een heerlijke biologische en vegetarisch maaltijd.
Misja wordt na de lunch opgehaald om een operatie bij te wonen in het ziekenhuis.
De urologen Ernesto Reggio en zijn collega Marcello gaan een niersteen verwijderen bij een zwaarlijvige man. De niersteen is erg groot (ongeveer 2 bij 2,5 cm) en de operatie duurt daarom in plaats van 1 uur nu ruim 2,5 uur. Misja vindt het allemaal erg interessant.
In de avond wonen we de vergadering bij van de Rotary Club Joinville Cidade das Flores en we geven onze laatste presentatie over Nederland. De avond verloopt erg gemoedelijk.

Vandaag vertrekken we naar Joinville, de laatste stad die we zullen bezoeken. Met een minibusje worden we van Rio Negrinho naar Joinville gebracht. Bij aankomst worden we verwelkomd door onze nieuwe gastfamilies. Nadat de koffers bij de gastgezinnen zijn afgezet krijgen we een korte tour door de stad. Joinville is de grootste stad die we bezoeken en telt bijna 500.000 inwoners.
De afstand tussen Rio Negrinho en Joinville bedraagt ongeveer 120 kilometer. Hoewel we het hele eind over de snelweg rijden, doen we er ruim twee uur over. De maximum snelheid op de Braziliaanse snelweg bedraagt namelijk ‘maar’ 80 kilometer per uur. De Braziliaanse snelweg is ook niet vergelijkbaar met de Nederlandse. Er zijn geen op- en afritten. Auto’s en vrachtwagens voegen via een kruising in op de snelweg. Ondanks de lagere maximum snelheid ontstaan zo veel meer ongelukken dan in Nederland.
Een ander verschil is dat er bijna geen gescheiden banen zijn. De kans op een botsing is dan ook veel groter. Ten slotte worden de wegen minder goed onderhouden dan in Nederland waardoor er soms gaten en kuilen in het wegdek zitten (buracos).
Het feest is gisteren tot ver in de kleine uurtjes doorgegaan. Vandaag eerst uitslapen. De rest van de dag brengt iedereen met de eigen gastfamilie door. Op zondag wordt door de meeste Braziliaanse families uitgebreid geluncht met vrienden en familie. De rest van de zondag wordt er meestal wat geluierd en uitgerust. Misja en Sofie zijn nog naar een boerderij geweest waar kon worden paardgereden. De boerderij was prachtig maar het paardrijden is alleen niet doorgaan. Het paard bleek te schuw te zijn en ook bleek niet duidelijk zijn welk tuig geschikt was. Jammer. Mariska heeft heerlijk gezond. Marijke en Lianne hebben lekker uitgerust.
Overdag ontfermt de Rotaryclub uit het aangrenzende stadje Sao Bento zich over ons. Eerst bezoeken we een grote meubelvakbeurs.
Na een uitgebreide lunch in een churrascaria (barbecue restaurant) krijgen we de rest van de middag een citytour door het kleine stadje Sao Bento. Ondanks dat we heel gastvrij zijn ontvangen is vandaag voor ons niet de meest interessante dag van onze reis.


‘s Avonds is het feest! De lokale Rotaryclub organiseert ieder jaar een groot feest. Iedereen helpt mee met de organisatie en de opbrengst wordt gebruikt voor allerlei projecten. Dit jaar is het thema ‘Night of the hits’. Een soort 70’s en 80’s feest met een DJ die hits uit die jaren draait. Binnen no time staat iedereen, van jong tot oud, op de dansvloer. Ook worden er prachtige tropische cocktails gemaakt. Heerlijk!

Vandaag staat overdag alleen een citytour op het programma. Oorspronkelijk zouden we ook nog een bezoek brengen aan APAE (dagopvang voor verstandelijk gehandicapten), het plaatselijke ziekenhuis en een bejaardenhuis. Omdat we in bijna elke stad dit soort organisaties bezoeken, is op ons verzoek dit deel van het programma in Rio Negrinho afgelast. In plaats daarvan kunnen we voor de citytour onze gastfamilies wat beter leren kennen, rustig ontbijten, wat sporten etc. Tijdens de citytour zijn we rondgeleid door het plaatselijke museum en de winkelstraat. Rio Negrinho telt ongeveer 50.000 inwoners en is daarmee voor Braziliaanse begrippen een piepklein stadje. ’s Avonds zijn we uitgenodigd om mee te helpen een zaal te versieren waar zaterdag het feest ‘Night of the Proms’ zal worden gehouden. In de zaal aangekomen blijkt er weinig meer te doen te zijn en na een uurtje zijn we naar onze huizen gegaan.

Dit deel van Brazilie staat bekend om de vele hortensia’s en aurocaria’s die hier groeien. In de Braziliaanse zomer (tijdens onze winter) ziet het op veel plaatsen blauw van de hortensia’s (blauw in plaats van roze omdat er veel ijzer in de grond zit).
Op dit moment zijn de hortensia’s helaas uitgebloeid. Wel zitten we midden in het oogstseizoen van de aurocaria’s. Dit zijn een soort geschubde naaldbomen waarin een groot soort pijnboompit groeit. Het oogstseizoen duurt van april t/m mei. De pijnboompitten van ongeveer drie centimeter lengte en anderhalve centimeter breedte worden in verschillende gerechten verwerkt. Vooral gepoft boven een vuurtje smaken ze heerlijk!

Vanmorgen hebben we vrij! Tenminste, er zijn vandaag geen bezoeken aan bedrijven en andere organisaties ingeroosterd. We hebben lekker kunnen uitslapen en rustig aan de weblog gewerkt. Fijn is ook dat we lunchen bij onze gastfamilies. Door het drukke programma hebben we namelijk bijna geen tijd om onze gastfamilies te leren kennen.
Na de lunch is het jammer genoeg alweer tijd om naar het volgende stadje te vertrekken; Rio Negrinho. We beginnen te merken dat het afscheid nemen van onze gastfamilies en het ontmoeten van de nieuwe gastfamilies steeds meer energie begint te kosten. Gelukkig is Rio Negrinho het laatste stadje waar we maar drie dagen zullen verblijven. Hierna gaan we naar de stad Joinville gaan waar we een week zullen logeren.
In Rio do Sul zijn we ‘beroemd’ na een reportage op de regionale televisiezender. Gisteren en vandaag zijn opnames gemaakt voor de reportage die ’s avonds is uitgezonden. De uitzending hebben we met z’n allen bekeken in het Italiaanse restaurant waar Marijke het team, nog ter ere van haar verjaardag, op een etentje trakteerde. We vonden het hilarisch om onszelf op de televisie terug te zien. Na de uitzending werden we direct door verschillende mensen in het restaurant aangesproken. We hebben nog net geen handtekeningen hoeven uitdelen!
Na de televisieopnames vanmorgen zijn we overdag uit elkaar gegaan voor de individuele beroepsmatige activiteiten.
Misja en Sofie hebben een bezoek gebracht aan het verpleeghuis ‘Trombudo Central’ in een aangrenzend plaatsje.
Mariska heeft wederom een advocatenkantoor en de plaatselijke orde van advocaten bezocht.
Lianne heeft een rondleiding gekregen in de fabriek van het bedrijf ‘Elder’ dat inbouwkoelkasten fabriceert en in een fabriek waar geluidsinstallaties voor auto’s worden geproduceerd.
Vandaag is Marijke jarig! Natuurlijk wordt dit uitgebreid gevierd. In het restaurant waar we ’s middags lunchen heeft het team een verrassing voorbereid. Terwijl Marijke een ‘speciale’ rondleiding krijgt rond de visvijvers van het restaurant, is binnen in sneltreinvaart de tafel en een stoel versierd. Bij binnenkomst in het restaurant is Marijke toegezongen in het Nederlands en in het Portugees. Het cadeau dat het team had gekocht, een mooie sjaal, viel in goede aarde. Dat was nog niet alles. ’s Avonds, na de presentatie voor de plaatselijke Rotaryclub, was het tijd voor de verjaardagstaart die het team voor Marijke had besteld. Deze verjaardag zal Marijke waarschijnlijk nog lang heugen!

Overdag hebben we een opvanghuis bezocht voor kinderen die uit de ouderlijke macht zijn gezet. In Brazilie moet nadien verplicht een termijn van zes maanden in acht worden genomen. Gedurende die termijn kunnen de biologische ouders bewijzen dat ze in staat zijn om hun kinderen op te voeden. Het overgrote deel van de ouders van de kinderen die in dit opvanghuis zijn geplaatst slaagt daar niet in of doet niet eens een poging. Pas na de verplichte zes maanden kan het langdurige adoptieproces worden gestart. Al met al duurt het gemiddeld twee tot drie jaar voordat de kinderen kunnen worden geadopteerd. Al die tijd verblijven ze in het opvanghuis. Het is triest om te zien dat de kinderen de dupe zijn van dit alles.

Ook bezoeken we een bejaardenhuis in de omgeving van Rio do Sul. Relatief zijn er maar weinig bejaardenhuizen in Brazilie. Over het algemeen worden ouderen door hun kinderen en/of andere familieleden verzorgd. Alleen mensen zonder familie of waarvan de familie hiertoe niet in staat is komen in een bejaardenhuis terecht. Deze mensen zijn bovendien voor een groot gedeelte afhankelijk van liefdadigheid.

’s Middags krijgen we een rondleiding door het gebied in een open bus. We hebben een prachtige waterval bezocht. Tijdens de rondleiding werden televisieopnames gemaakt voor een reportage die morgen op de regionale televisie zal worden uitgezonden.

Vandaag voor het eerst geen programma. Lekker uitrusten aan de rand van het stuwmeertje. Veel hebben we dan ook niet gedaan. Een beetje lummelen, een wandeling door het prachtige gebied en lekker eten. We worden prima verzorgd door de eigenaren van het vakantiehuis waarin we logeren; vader Joao Prim, dochter Octavia en haar vriend Philippe. Octavia heeft een jaar in Nederland gewoond als uitwisselingsstudent en spreekt Nederlands.

Aan het einde van de middag vertrekken we uitgerust naar het volgende stadje; Rio do Sul. We worden ontvangen met een etentje in een Italiaans restaurant. In het restaurant ontmoeten we de Rotaryleden die het programma in Rio do Sul hebben georganiseerd en onze nieuwe gastfamilies.
Na het ontbijt wordt de conferentie afgesloten met het planten van ongeveer tachtig bomen ter compensatie van de CO2-uitstoot van de conferentie. Het planten vond plaats in een park aan de andere kant van de stad. Grote verwarring was het gevolg. Veel mensen kenden de weg niet en raakten verdwaald. Ook de auto met gereedschap plus boompjes verdwaalde. Als noodoplossing werd toen maar een foto genomen bij een bestaand boompje. Een halfuurtje later arriveerde alsnog de auto met bomen en gereedschap en werden alsnog bomen gepland.
Na twee intensieve weken gaan we anderhalve dag uitrusten in het buitenhuis van Joao Prim, die we al kenden uit het stadje Indaial. Het blijkt een prachtig huis te zijn aan een stuwmeertje in de heuvels van het plaatsje Rio Cedrinho. We zijn onthaald met een heerlijke feijoada, klaargemaakt op een op hout gestookt fornuis.

Een typische Braziliaans gerecht is feijoada. In de traditionele feijoada zitten zwarte bonen en slachtafval van varkens (staarten, oren, neuzen, harten etc.). Het is een gerecht dat afkomstig is van de vroegere Afrikaanse slaven in Brazilie. Zij kregen de restjes vlees die niet door de herenboeren werden gegeten en combineerden dit met zwarte bonen. In de feijoada die wij vanmiddag hebben gekregen drijven gelukkig geen varkensneusjes. Het is vervangen door ‘normaal’ varkensvlees en –worst en smaakt heerlijk!
De conferentie werd zaterdagochtend officieel geopend met een vlaggenparade. In een door het Rotaryprotocol vastgestelde volgorde werden vlaggen door de zaal naar het podium gedragen. Eerst een vlag van Rotary International, daarna de lokale Rotaryclubs en vervolgens de vlaggen van de landen van deelnemende uitwisselingsstudenten. Onze Nederlandse vlag ontbrak natuurlijk niet. Daarna werd het Braziliaanse volkslied en het Braziliaanse vlaggenlied gezongen.
’s Middags is het zover: onze officiële presentatie op de districtsconferentie. De avond van tevoren was ons verteld dat we maar een kwartier de tijd zouden krijgen om onszelf voor te stellen, een presentatie over Nederland te houden, het door het team en het district Noord-Holland ingezamelde bedrag (symbolisch) te overhandigen en het cadeau van gouverneur Joost Hoffscholte aan gouverneur Valdir Fiedler te geven. Oeps… Gelukkig blijken we de ingeplande tijden niet zo nauw te hoeven nemen. Toch hebben we de presentatie flink moeten inkorten en delen moeten schrappen. Met knikkende knietjes zijn we ’s middags het podium opgestapt. Gelukkig hadden we succes!
Aan het einde van de presentatie werden we nog verrast door de Brazilianen. Om ons te bedanken voor de inzameling voor het kinderdagverblijf worden we uitgenodigd om live op het podium onze handafdrukken in verf op een canvas doek te zetten en te signeren. Het ‘schilderij’ zal in het nieuwe kinderdagverblijf worden opgehangen. Onze eigen hall of fame!

In het stadje Jaragua do Sul vindt van vrijdagmiddag tot en met zondagmiddag de Rotary districtsconferentie plaats. Voor ons een gelegenheid om verschillende Brazilianen die we in de loop van de reis hebben ontmoet weer terug te zien. Gezellig!
Traditioneel wordt op de vrijdagavond voor de conferentie het gouverneursdiner gehouden. Wij als GSE-team zijn ook uitgenodigd. Onze verwachting was dat het een chique diner zou worden. Wij hadden daarom onze mooiste jurkjes uit onze koffers opgediept. Beneden in het hotel aangekomen bleken we nogal overdressed te zijn voor het simpele buffet dat bleek te zijn georganiseerd.. Hoe dan ook, we hebben lekker gegeten en prima caipirinha gedronken.

We bezoeken een instelling voor gehandicapten kinderen en adolescenten. Een mooi gebouw met een goed georganiseerde zorg. Ze hebben een uitgebreid ontbijt voor ons klaarstaan. Vervolgens brengen we nog snel een bezoek aan een ziekenhuis in Timbo, waar we een rondleiding krijgen.
Brazilianen eten graag zoet, veel verschillende soorten cake, dit wordt ook als ontbijt geserveerd. Typisch cake van Santa Catarina is de bananencake, dit noemen ze bananen kuche. Heerlijk! De Duitse invloeden zijn duidelijk zichtbaar. Veel mensen spreken ook Duits.
Na de lunch nemen we afscheid van ons gastgezin en we gaan naar een paardenfokkerij.

Het is interessant om de fokkerij te bezoeken en de paarden te zien. Ze fokken een speciaal ras: de Mangalarga Marchador. Een klein paard, die net als de IJslander een extra gang heeft (de telgang; tussen draf en galop). De fokkerij heeft zeer veel prijzen gewonnen. Het kwalitatief beste paard kan zo tegen de 100.000,- Euro kosten. Het plan was dat Mariska en Misja zouden gaan paardrijden, maar helaas is dit hier niet doorgegaan.

Vervolgens rijden we naar het hotel in Jaragua do Sol om ons klaar te maken voor de conferentie.
Vanochtend bezoekt iedereen een bedrijf of instelling op zijn eigen vakgebied .
Lianne: bezoekt een wasmachinefabriek Muller. Dit is erg interessant. Ze zijn bezig met een nieuw ontwerp, een voorlader. Alle wasmachines in Brazilië zijn bovenladers.
Sofie: bezoekt een fysiotherapie praktijk waar haar gastmoeder werkt. Ze heeft daar nog de gelegenheid om wat aan haar conditie te doen en te e-mailen in het computerbedrijf van haar gastvader.
Misja : gaat naar een klein ziekenhuis. Het is eigenlijk een polikliniek, waar een eerste hulp en wat preventieafdelingen zijn. Ze zijn bezig met een programma om de dengue mug te bestrijden. Ze geven voorlichting op scholen, maar ook aan bedrijven.
Mariska : bezoekt een advocatenkantoor.
Marijke: heeft een gesprek gehad op een reisbureau. Ze zijn bezig het toerisme wat uit te breiden.
Vervolgens bezoeken we het gemeentehuis en we worden verwelkomd door de burgemeester dhr. Schuzter. Vijftig jaar geleden heeft zijn opa het stadje Timbo opgericht. Er wonen zeer veel Duitsers en Italianen, momenteel telt het 35.000 inwoners. De industrie is hier het belangrijkst voor de economie.
Je kunt je makkelijk vestigen in de stad, maar daardoor komen er veel ongeschoolden en daar is de gemeente niet blij mee.
Met een busje gaan we naar een restaurant waar we van een lunch (buffet) genieten.
We geven de chauffeur onze CD met de Nederlandse muziek, dit wordt goed ontvangen door de Brazilianen. We zingen met z’n allen uit volle borst mee.
We worden meegenomen naar de berg Morro Azul, de bus trekt het maar net naar de hoogte van 780 meter. Hier genieten we van een prachtig uitzicht!! Onze chauffeur speelt accordeon en haalt deze tevoorschijn en begint bovenaan de berg te spelen. Heerlijk!


Iedereen wordt afgezet bij zijn familie en kan een beetje relaxen en zich opmaken voor de Happy Hour in een bierbrouwerij Schornstein Choperia. Er zal een klein hapje geserveerd worden, maar dit blijkt weer een uitgebreide maaltijd te zijn. Naast het bier worden er ook een paar grote glazen caipirinha neergezet en het is gebruikelijk om het glas rond te laten gaan. Ze zijn hier in ieder geval niet bang voor de ‘Mexican Influenza’! De chauffeur pakt ook hier zijn accordeon en speelt enkele beroemde Braziliaanse songs. Op een gegeven moment beginnen de Hollandse meiden de polonaise en het hele restaurant loopt mee!
Het is een super gezellige avond. Een gedeelte vertrekt met een auto’s terug naar huis, Sofie en Misja worden nog gebracht naar een ander café waar we een soort van jeu de boule spelen. Gelukkig belanden we wel op tijd in bed, want de volgende ochtend moeten we weer vroeg op!
De gastvrijheid van de Brazilianen enorm. Ze staan altijd voor ons klaar, ze willen ons soms iets teveel laten zien. Sommige dagen zijn erg vol. Voor vandaag is het programma wat ingekort. We bezoeken een organisatie die uit voornamelijk vrijwilligers bestaat die strijden tegen kanker bij vrouwen (FCCI). Daarna worden we meegenomen naar een organisatie die Acidi heet. Het is een soort kamer van koophandel. Een gedeelte van het bedrijf wordt gebruikt door de vrijwillige brandweer. Zij laten ons ongecensureerde beelden zien van de overstroming van november. Erg indrukwekkend.


We hebben een heerlijk uitgebreide lunch bij een churrascaria. Dit is een eetgelegenheid waar ze met spiesen gegrild vlees langskomen en je oneindig veel kunt eten. Waarschijnlijk zijn we allemaal al wat aangekomen. Je ontkomt er bijna niet aan. De middag besteden we aan de up-date van weblog.

We vertrekken naar Timbo, waar we onze nieuwe gastouders ontmoeten tijdens de vergadering van de Rotary club van Timbo. Die avond geven we zelf geen presentatie. We proberen het allemaal in het Portugees te volgen, alleen bepaalde tradities vallen op. Zoals het klappen naar de vlaggen aan het begin en het eind van de vergadering. Redelijk op tijd kunnen we die avond ons bed in.
De Brazilianen zijn hartelijk en zoenen graag. Bij een ontmoeting van een onbekende geven ze meteen 1 zoen op de rechter wang. Elke keer als je die persoon ziet zoen je, ook al is dat een paar keer per dag. We nemen de traditie snel over, ook als we elkaar zien.
De dag begint vroeg. Om 8 uur verzamelen we bij het lokale radio station Ponte FM.
We zijn ruim een half uur ‘live’ in de uitzending. Onze coördinator van RC Indaial, Samir Tillmann, vertelt eerst wat het GSE team inhoudt, vervolgens laat de programmamaker ieder afzonderlijk aan het woord over ons beroep en wat we tot nu toe van Santa Catarina en Indaial vinden. Wij spreken Engels en Pedro Nascimento (de gastvader van Misja) vertaalt alles. Een erg leuke ervaring.

Vervolgens gaat de groep uiteen;
Mariska, Lianne en Sofie brengen een bezoek aan APAE, een dagcentrum voor psychisch of verstandelijk beperkte kinderen en volwassenen. 
Misja en Marijke bezoeken op de internationale dag van de verpleging een polikliniek. Hier geeft Misja voorlichting aan een groep van 25 diabetes patiënten. Zij zijn speciaal voor de komst van Misja gekomen. Er worden zeer veel vragen gesteld, ook hier vertaalt Pedro de informatie. Na ruim drie kwartier wordt er uitvoerig geklapt.

Helaas hebben Marijke en Misja door de uitloop van de voorlichting het bezoek aan de opvang voor Bugio apen (grote rood/bruine apen die veel in de regio voorkomen) gemist. De anderen hebben genoten van de apen en de uitleg gekregen over hun leefomgeving.
We brengen een bezoek aan de hout meubelmakerij Butzke, een van de 3 grootste van Brazilië. De rondleiding door de grote fabriekshal is wordt verzorgd door de directeur. Het bedrijf maakt houten meubels, die gemaakt zijn van eucalyptus hout, en ze exporteren het naar onder andere Blokker en Leen Bakker. Het is gecertificeerd hardhout.

Lianne: blijft bij Butzke om nader kennis te maken met de designers en het ontwerpproces.
Mariska: bezoekt een advocatenbureau
Marijke: heeft een bespreking met een gemeenteraadslid van Indaial. In samenwerking met de omliggende gemeenten wil men het toerisme gaan bevorderen.
Sofie en Misja brengen net als in Blumenau een bezoek aan een CAPS, een dagcentrum voor verslavings- en psychiatrische zorg.
Vervolgens wordt iedereen ‘thuis’ afgezet om een beetje bij te komen van het drukke programma en om zich op te maken voor de presentatie aan de Rotaryclubs van Indaial/Indaial Nacoes en Indaial Palmeira.
Na een enorme regen- en onweersbui arriveren we bij de club. Onze presentatie gaat steeds beter. Het publiek is erg enthousiast en ze stellen veel vragen. Hoewel ze proberen Mariska in het Portugees te laten presenteren, wordt de tekst wederom vertaald door Pedro. Mariska spreekt vloeiend Braziliaans, dat vinden de Brazilianen helemaal te gek, maar het is voor haar ook erg inspannend om alles voor ons te vertalen. Na de presentatie gaan we met de nodige kado’s naar huis.
We brengen een bezoek aan het gemeentehuis waar Sergio Almir dos Santos burgermeester is. Helaas is hij niet aanwezig als wij arriveren. Er volgt een uitgebreide uitleg over de stad Indaial. De stad is vernoemd naar de boom India, die hier voor het gemeentehuis staat. De stad heeft enkele problemen, waaronder in de gezondheidzorg. Op verschillende gebieden hebben ze te weinig gekwalificeerd personeel. Ze zijn bezig met het aanleggen van een drainagesysteem om regenwater op te vangen en dit te zuiveren voor drinkwater. Daarnaast hebben ze plannen om de riolering te verbeteren. De stad probeert een evenwicht te vinden tussen groeien of ontwikkelen. 42% van het gebied is beschermd, dus groei is niet mogelijk.

Na dit bezoek worden we ontvangen door de RC Rodeio. We krijgen een toeristische programma voorgeschoteld. We rijden de bergen in en om vervolgens uit te stappen bij een klooster. Daar maken we mooie wandeling door het bos en genieten van het mooie uitzicht op bijna 800 meter hoogte. Op de terugweg brengen we een bezoek aan een wijngaard. Er wordt weinig wijn gemaakt in Brazilië. We krijgen wijn te proeven, vooral de bierwijn valt goed in de smaak!

Nog even snel worden we meegenomen naar een cachaca fabriek.
Het bezoek aan de Rotaryclub Rodeio ‘s avonds is informeel. We geven een korte presentatie, genieten van een het buffet en drinken een heerlijke caipirinha. Tijdens deze meeting maken we alsnog kennis met de burgemeester van Indaial.

Nadat iedereen geprobeerd heeft uit te slapen na de korte nacht, wordt ieder met zijn eigen gastgezin meegenomen naar de (schoon)familie voor een moederdag lunch. Deze dag wordt door bijna iedereen uitgebreid gevierd.
Marijke doet met haar gastmoeder mee aan een loop als strijd tegen borstkanker.

Na de buik wederom volgegeten te hebben, gaat iedereen met zijn gastgezin naar Indaial. Een kleine stad met ongeveer 50.000 inwoners. Het was moeilijk afscheid nemen van onze gastouders van Blumenau, maar ook weer spannend om de nieuwe gastouders te ontmoeten….
We rijden naar een koffiehuis, waar we even met elkaar kunnen kletsen om alvast kennis te maken met de nieuwe gastouders en vervolgens worden we allemaal naar ons nieuwe huis gebracht. Het was erg leuk om de dochter van Joao (gastvader van Lianne en Marijke) Tavinha Nederlands te horen praten. Zij is in 2005/06 een jaar in Nederland geweest.
’s Avonds ontmoet een deel van de groep elkaar bij de ‘ouders’ van Sofie om het programma voor de komende dagen samen met de coördinator van de Rotary club te bespreken. Bier wordt geschonken en natuurlijk is er weer eten….. vlees van de BBQ.
Vandaag is er geen officieel programma. De gastouders van Lianne (Elton) en die van Mariska (Sergio) hebben geregeld naar Camboriu te gaan. De dochter van Sergio, Beatrix en Elton brengen ons naar het stadje aan de kust. Het is ruim een uur rijden en onderweg willen de meiden nog graag even een bikini aanschaffen als we toch langs het stadje rijden die bekend staat om zijn lingerie en bikini’s, Ilhota . Dit is helaas niet gelukt want de maten waren wel erg klein (jaja…) Camboriu ligt in een mooie baai met een rustige zee en een skyline met gekleurde wolkenkrabbers. We genieten van dit uitzicht. Vervolgens nemen we de kabelbaan naar de top van de berg om een rondwandeling te maken in het park Unipraias, te lunchen en met de Youhooo!, een soort achtbaan te gaan.

We hebben een heerlijke lunch aan het strand. De temperatuur is prima, rond de 22 graden, in de loop van de middag breekt de zon door.

Marijke is met haar gastouders naar het overwegend Duits-talige Pommerode geweest. Een stad ongeveer 30 km van Blumenau. Ze bezocht een maconaria (vrij metselarij) en dit was erg interessant.
De avond wordt gevuld met eerst een heerlijke BBQ met alle betrokkenen bij de gastouders van Mariska. Heerlijk vlees komt langs en de biertjes worden ook aardig genuttigd. Tegen 24 uur vertrekken de ‘jonge meiden’ (ja, daar horen Mariska en Misja nog bij!) naar de grootste discotheken van Brazilië; La Rivage. Hier mogen we langs de lange rij met wachtende tieners naar binnen en we worden verwelkomd door de eigenaar. We krijgen een speciale ruimte boven waar we goed zicht hebben op de dansvloer en lekker mee kunnen swingen. Voor drinken is ook gezorgd. De twee oudjes worden op een gegeven moment toch wel erg moe, maar de twee jonkies willen nog door…….. Uiteindelijk belanden we tegen half 4 in bed.

’s Ochtends hebben we een bezoek gebracht aan ABAM; een weeshuis c.q. kinderdagverblijf. De ouders van de 21 kinderen die hier wonen zijn door justitie uit de ouderlijke macht gezet. De andere kinderen maken gebruik van de naschoolse opvang en de overige activiteiten die hier voor hen worden georganiseerd. De kinderen hadden voor onze komst les gekregen over Nederland en een prachtige collage gemaakt. Ook werden we getrakteerd op optredens door de kinderen. Het team kon daarna niet achterblijven en gaf een eigen show weg op Nederlandse muziek.

’s Middags is het project ‘Banco de leite’ bezocht. Hier kunnen vrouwen die kortgeleden zijn bevallen moedermelk afstaan als ze voldoende melkproductie hebben. Deze moedermelk wordt na bewerking gebruikt om baby’s te voeden die te vroeg zijn geboren. Het tweede project dat vanmiddag wordt bezocht is ‘Casa de Apoio as Criancas com Neoplasia’. Via dit project wordt extra ondersteuning geboden aan kinderen met kanker en hun families. Dit is vergelijkbaar met het Ronald Mac Donald huis.
Vandaag volgen de teamleden individuele, beroepsmatige programma’s.
· |
Lianne (industrieel ontwerper) heeft ‘Lince TV Studio’ bezocht, waar commercials worden ontworpen en opgenomen. ´s Middags is zij naar Belli studio geweest waar ilustraties en animaties worden gemaakt. |

· |
Mariska (advocaat) heeft het advocatenkantoor ‘Hess de Souza, Arend & Associados’ bezocht en verschillende rechtszittingen bijgewoond. |

· |
Misja (diabetesverpleegkundige) heeft het openbare ziekenhuis ‘Santa Isabel’ bezocht een particuliere polikliniek. |

· |
Sofie (ergotherapeut) heeft de organisatie ‘CAPS’ bezocht, waar zorg wordt verleend aan verslaafden. |

’s Avonds heeft het gastgezin van Misja, Alexandre en Fernanda Ernani da Silva, een etentje georganiseerd voor het team en de andere gastgezinnen.

Vanochtend staat een bezoek aan het gemeentehuis op het programma. Het team wordt ontvangen door gemeenteraadslid Marcello Schrubbe. Hij geeft achtergrondinformatie over de natuurramp die zich in november 2009 heeft afgespeeld in de regio van Blumenau. Marcello legt uit dat door een ongeluk een brede gaspijplijn in de heuvels van Blumenau is geëxplodeerd. De explosie veroorzaakte een kleine aardbeving. Ongelukkigerwijs was door zware regenval de grond op dat moment volledig verzadigd met regenwater. De aardbeving veroorzaakte daardoor 5.000 aardverschuivingen in de stad en de nabije omgeving. Het zal al met al nog jaren duren voordat alle schade zal zijn hersteld.

Aan het einde van de ochtend bezoeken we het kinderdagverblijf ‘Amiguinho Feliz’ in Blumenau. In dit kinderdagverblijf is een crèche en naschoolse opvang gevestigd voor kinderen van minder welgestelde ouders. Zodoende kunnen de ouders buitenshuis werken. Het is indrukwekkend om te zien hoe het kinderdagverblijf draaiende wordt gehouden met particuliere giften, een kleine subsidie en vooral met heel veel vrijwilligers.

’s Avonds staat de eerste presentatie op het programma. In Rotaryclub ‘Herman Blumenau’ (vernoemd naar de oprichter van de stad) wordt het team gastvrij ontvangen. Naast de leden van de club zijn veel gasten aanwezig. Niemand wil de gelegenheid voorbij laten gaan om de ‘Hollandesas’ in actie te zien. De presentatie is goed ontvangen & de kop is eraf!

’s Ochtends brengen we een bezoek aan het kledingbedrijf ‘Dudalina’. In een periode van 50 jaar is dit bedrijf uitgegroeid van een familiebedrijfje tot een internationaal opererend bedrijf. Dudalina maakt onder andere overhemden voor Zara en heeft een productie van ongeveer 3.000.000 stuks kleding per jaar.

’s Middags bezoeken we een kleinschalige cachacafabriek ‘Wruck’ in de heuvels van Blumenau. Cachaca is de nationale sterke drank en wordt gemaakt van suikerriet. Na een fantastische autorit door het Atlantisch regenwoud arriveerden we bij het fabriekje. Hier wordt een van de top-cachaca’s van Brazilie gemaakt. Na het destilleren rijpt de cachaca nog 8 a 10 jaar na in eikenhouten vaten. Het eindresultaat is een zachte, volle drank die wel iets wegheeft van een goede cognac.

Na anderhalve dag uitrusten van de reis, begint vandaag het GSE-programma!
We zullen eerst een bezoek brengen aan Gaspar. Deze gemeente is zwaar getroffen door de natuurramp die zich in november 2008 heeft voorgedaan.
In Gaspar ligt ook het verwoeste kinderdagverblijf ‘Morro do Bau’ waarvoor het team geld heeft ingezameld. Na de zware regenval en de overstromingen bleek het gebouwtje te zwaar te zijn beschadigd om nog te kunnen worden hersteld. Doordat het natuurgeweld de loop van een nabijgelegen beekje heeft veranderd is de oude locatie bovendien te onveilig geworden. Het nieuwe kinderdagverblijf zal daarom worden herbouwd op een nieuwe, veiligere locatie. Tijdens de bouw – die al is begonnen – worden de kinderen opgevangen in een noodgebouwtje.

Voorafgaand aan de reis heeft het team met behulp van gulle giften van vrienden en familie een bedrag van afgerond 3.000 euro ingezameld voor het kinderdagverblijf. Daarnaast hebben de clubs uit district 1580 nog een bedrag van € 5.000 gedoneerd.
Besteding giftenHet geld ingezameld door de GSE teamleden zal worden beheerd door DG Valdir Fiedler en zijn comité. Zij zullen er op toezien dat het geld ten goede komt aan het kinderdagverblijf. De bouw van het nieuwe kinderdagverblijf is al in volle gang en wordt gefinancierd door de gemeente Gaspar. Het ingezamelde bedrag zal worden gebruikt voor het aanschaffen van tafels, stoelen, gordijnen etc. Om het geld te kunnen aanwenden, moet het bestuur van het kinderdagverblijf een aanvraag indienen. Een aanvraag wordt door de Rotary beoordeeld aan de hand van criteria zoals noodzaak, prijs/kwaliteit verhouding etc. Na goedkeuring schiet het bestuur van het kinderdagverblijf de aanschafkosten voor. Pas na indiening van het aankoopbewijs wordt het geld daadwerkelijk overgemaakt aan het kinderdagverblijf. Het Rotary comité zal een boekhouding bijhouden die na afloop aan ons zal worden toegezonden. Zodoende bestaat een zo groot mogelijke zekerheid dat al het geld ten goede komt aan het kinderdagverblijf.
’s Avonds rijden we naar de volgende stad. Blumenau is een middelgrote stad met ongeveer 330.000 inwoners. Na een ontvangst door een lokale Rotary club, worden de teamleden opgehaald door de gastgezinnen.
Vandaag kunnen we bijkomen van de reis en de jetlag (tijdverschil met Nederland = 5 uur).
Pousada ‘Ilha Feia’
Dit is de laatste dag dat we aan de kust zullen doorbrengen. Vandaag willen we dan ook van het prachtige stand genieten. Voor het ontbijt hebben we gejogd op het strand. 's Middags zijn we te gast geweest in de pousada ‘Ilha Feia’ van Antonio en zijn vrouw Gejane (een pousada is te vergelijken met een luxe hostel). Na de churrasco (Braziliaanse barbecue) zijn we ’s middags naar het stand bij de pousada geweest.

Na een reis van ruim 24 uur zijn we gearriveerd! Op vliegveld Navegantes zijn we warm onthaald door een afvaardiging van het Rotary district 4650, waaronder gouverneur Valdir en Sergeo Correa, die het programma in Santa Catarina heeft georganiseerd.
Twee nachten zal het hele team te gast zijn bij Silvio en Wally Seibt. We logeren op een paar minuten lopen vanaf het beroemde strand ‘praia do Quilombo’. Dat we in Brazilie zijn beseften we echt goed toen we ’s avonds op het strand onze eerste ‘caipirinha’s’ dronken. Later op de avond heeft Wally een heerlijk Braziliaans garnalengerecht voor ons gemaakt en hebben we met z’n allen heerlijk gedineerd.

Op Schiphol is het team uitgezwaaid door vrienden, familie, gouverneur Joost Hoffscholte en inkomend gouverneur Arend Sijpestein. Onze mascotte is een teddybeer. Deze zullen we maandag 4 mei a.s. aan het kinderdagverblijf geven, dat met behulp van door het team ingezamelde geld kan worden hersteld na een verwoestende overstroming.
