Keniareis

Op 9 november j.l. vertrok een groep van 8 personen naar Nakuru, Kenia, om kennis te maken met het 6T Project van de Rotary Club Hoorn.

De groep bestond uit 2 echtparen die een watertank gesponsord hebben en 3 Rotarians, onder leiding van de coördinator Hans van Leerdam. P.D.G.

Het was een eerste bezoek na de onlusten van begin van dit jaar.

We waren allen zeer benieuwd of er schade was geweest en hoe de onderlinge verhoudingen nu zijn.

Gelukkig viel het reusachtig mee, wel waren er veel vluchtelingen in Nakuru geweest.

Nog enkele restanten van de vluchtelingen kampen konden we waarnemen. De mensen, inclusief kinderen, verblijven daar inmiddels ruim 9 maanden.

Politiek is het redelijk rustig.

President Kabiku en Premier Odinga, blijken redelijk samen te werken. Er is respect voor de oud U.N. baas Koffi Annan, die de partijen bij een heeft gebracht.

Bij en met de bevolking wordt veel meer dan voorheen over de stammen gesproken en er zijn er nogal wat.

Het project verloopt naar wens en volgens de afspraken.

Ze zijn wel aangemoedigd wat op te schalen, omdat er nog voldoende tanks in opdracht gegeven kunnen worden.

Wat nu extra opviel was, dat de mensen die reeds enige tijd een watertank hebben, tijd krijgen en nemen voor nieuwe initiatieven, zoals: groente kweken, visvijvers aanleggen, winkeltjes beginnen, meubelmakerij, bomen kweken.

Je ziet ook meer vee, o.a. kippen, geiten, konijnen en wat koeien.

Inmiddels zijn er in het totale project zo'n 1500 tanks gerealiseerd, maar er zijn er nog steeds minstens 10.000 nodig.

Wellicht is het een mooie gelegenheid om met de komst van de feestdagen uw familie en vrienden attent te maken op dit mooie, directe sponsor project zonder strijkstokken, maar wel wat we noemen een 3H project: met Hoofd, Hart en Handen.

Namens de waterwerkgroep van de Rotary Club Hoorn
Hans van Leerdam

naar boven

16 november 2008

Voor ons vertrek op zondag uit Nakuru bezoeken we een kerk, van de Charismata Revivals Network. Eén van de rotarians uit Nakuru is er lid van. Het gebouw is een oude kerk, ramen zonder glas, golfplaten dak, afgedankte stoelen uit een theater, podium met band en geluidsinstallatie. De kerk is niet erg vol, en dat is opmerkelijk. Onze komst is aangekondigd en er wordt van ons verwacht dat we als gasten ook een woordje spreken. Alle gesproken woord is zowel in het Engels als in het Swahili. De preek gaat over de schepping van de mens. Behalve uit aarde bestaat de mens uit Gods adem. En die adem, Gods Geest is wezenlijk! De politiek wordt niet geschuwd in het verhaal. Na de preek krijgen we een ‘breakdance’ te zien door drie jongens. Dan zingen we liederen, staande, en zijn er intense gebeden.

Het was een bijzonder bezoek. We hebben mensen ontmoet in hún leefomstandigheden. We zagen hoe blij ze waren verbeteringen te kunnen aanwijzen in hun leven. Goed te zien is, dat ze er trots op zijn: ze hebben er zelf immers ook hard aan gewerkt. Een spiritual zingen en een gebed uitspreken is daarbij heel vanzelfsprekend. We hadden gesprekken, maar we maakten ook grapjes en lachten. Dan vergeet je even de afstand. Een vrouw vroeg me: en wat verbouw jij dan thuis? Zo’n vraag zet je even met beide benen op de grond. Je staat wel even heel dicht bij elkaar, maar wat heb je weinig idee van elkaars leven. Dat maakt bescheiden. Al haal je mensen niet direct uit armoede, er is wel weer perspectief, dingen om voor te werken, hoop. Fijn dat we daar een kleine bijdrage aan kunnen leveren. U kunt dat ook! Neem dan contact op met Hans van Leerdam: jmljdmvanleerdam@zonnet.nl

Tineke van Lente-Griffioen.

naar boven

15 november 2008

Als bewoner en opbouwwerker in Hellevoetsluis, als medereiziger in een actieve groep uit Hoorn, waar Hans van Leerdam uit de Rotary club een initiator van is, maken we een geweldige werkreis door Kenia. Aanleiding zijn de ervaringen opgedaan tijdens de reizen in mijn andere functie,als reisleider. Reizend door het prachtige Kenia is het toch vooral de armoede die mensen raakt. Hoe is het te begrijpen, dat in zo’n mooi land, waar ”wij “, blanke mensen al jaren safaries maken, zo arm is en lijkt te blijven. Hoe kan het, dat op plaatsen, waar wij, toeristen, stromend water hebben, de mensen van het land zelf uren moeten lopen om hun water uit een meer of rivier te halen? Die vragen blijven onbeantwoord, zeker wanneer je jaar na jaar op plaatsen komt, waar niets verbetert. Een speciale plek in Kenia, Lake Baringo, is speciaal opgevallen. Mensen die in een grotere armoede leven, magerder zijn, kinderen en vrouwen dagelijks met jerrycans water uit het meer komen halen, jaar in, jaar uit. Een ander probleem blijkt fluoride te zijn, niet te weinig, zoals wij Nederlanders ervaren en dit aan onze tandpasta en zelfs het water toevoegen, nee het is te veel. De gevolgen zijn schrijnend: kinderen worden geboren met zwakke botten, de tanden zijn bruin. Het zal je maar gebeuren, om toevallig hier te wonen. Aangezien wereldwijd en in Nederland vele hulporganisaties zijn heb ik besloten om te proberen Lake Baringo bij hen “op de agenda” te krijgen. In 2006 gestart met het mailen naar organisaties zoals de Verenigde Naties, Unicef, het Rode Kruis en vele anderen . Om een lang verhaal kort te maken, geen van de organisaties helpt op een directe duidelijke manier: het is Hans van Leerdam, van Rotary Hoorn, die als enige reageerde na een aanbeveling van Aqua for all en vertelde over de projecten, die we nu bezoeken. In deze week hebben we een netwerk kunnen opbouwen, dat mogelijk van pas komt om de problemen van Lake Baringo hier op de kaart te zetten. Niet zelf als hulpverlener, maar aan laten pakken door de mensen zelf, zodat zij zelf door empowerment werken aan de verbetering van hun eigen toekomst en eindelijk daarbij een steuntje in de rug krijgen.

Hennie Wiersma-den Dulk.

naar boven

14 november 2008

Ons 1e bezoek vandaag was aan een proefboerderij. Op deze boerderij, gestart in 2000, worden de mensen getraind op een efficiëntere manier hun land te bewerken.

Het maken van zaaibedden, het bewerken en bemesten van de grond en het gebruiken van een druppel irrigatiesysteem

Ook is het belangrijk dat zij in de toekomst andere gewassen gaan telen, groenten in plaats van mais. De opbrengst van 50 m2 mais is € 20 en van 50m2 groenten € 300 per jaar. Op een kleinere stuk land kunnen dan veel meer verschillende soorten gewassen verbouwd worden en is er veel minder water nodig.

De groenten die op deze boerderij verbouwd worden, worden gewassen, geblancheerd en gedroogd. De gedroogde groenten zijn 18 maanden houdbaar en worden in de droge periode verstuurd naar gebieden waar een voedsel tekort is. Op de boederij bevinden zich ook nog een boomgaard en een kippenfarm. Het geheel wordt financieel ondersteun door USAid.

Na dit bezoek reden we verder in ons busje door het prachtige keniaanse landschap over zeer hobbelige wegen naar de Solai/Nyandarua Ponds Self Help Group Sonyapo. Deze zelf hulp groep werd in april 2008 gevormd door een groep boeren. De groep bestaat uit 22 leden, 14 mannen en 8 vrouwen. Het doel van de groep is om de nieuwe methodes van wateropslag in de praktijk te brengen door het graven van vijvers op de boerderijen van de leden van de groep en het fokken van kleinvee om zo hun inkomsten te verhogen.

Het water wat langs de weg naar beneden komt wordt opgevangen in grote vijvers en in de droge tijd gebruikt voor irrigatie. Op deze boerderij worden de gewassen al geteeld volgens de nieuwe methodes.

Ook hier was de ontvangst zeer hartelijk en kregen we een heerlijke maaltijd.

Deze visite was het einde van een aantal indrukwekkende en leerzame bezoeken aan diverse projecten.

Nu werd het tijd voor wat toeristische attracties. Eerst brachten we, na de evenaar te zijn gepasseerd, een bezoek aan de Thomson watervallen en daarna geregeld door Hennie Wiersma, onze medereizigster uit Hellevoetsluis, een nijlpaarden poel. Hennie die reisleidster is voor Djoser reizen wil in Baringo, 120 km t.n.v Nakuru een dergelijk watertankproject opzetten. Zij zal daar morgen meer over schrijven.

Dineke Linnenkamp

naar boven

13 november 2008

Veranderingen door het waterproject

Deze donderdag opende met een bezoek aan de farm van Joseph Kuria in Kamau. Een prachtig voorbeeld hoe het bestaan van eerst echt arme Kenianen kan veranderen als ze de beschikking krijgen over water! Deze Joseph was eerst een eenvoudige kleermaker in Nakuru, had daar toch nog wat gespaard en een loodsje, noemen ze daar huis, met wat uitgedroogde grond van gekocht.

De start was miserabel en voor eten moest hij bij de kerk aankloppen. Maar onder begeleiding van de coördinatoren van zijn district werd een watertank gerealiseerd en had hij met z’n familie tijd om zijn land vruchtbaar te maken. En werken kunnen ze. Hij heeft nu een farm met 1500 vruchtbomen, akkers met aardappels, tomaten en suikerriet. De bomen die ook hij verplicht was te planten worden nu tot brandhout verwerkt en verkocht. In de tijden dat er veel werk is worden krachten uit het dorp ingehuurd. Echt een zeer indrukwekkende ontwikkeling met zekerheid voor hun toekomst.

De watertanks die voor een sponsor slechts 400 euro kosten, als ze klaar zijn bijna het dubbele, maar het verschil wordt bijeen gebracht door plaatselijke Rotary en de bijdrage van de eigenaar. Voor dat zo’n tank wordt geplaatst dient men aan de zes T’s te voldoen. Verplicht zijn: 1 Het bouwen van een Toilet met handwasmogelijkheid; hygiene moet geleerd worden. 2 Trees: het planten van minimaal 100 bomen; de erosie hier is door veel kappen veel te groot. 3 Deelnemen aan Table-banking; voor hun verdere toekomst. 4 Training & teaching; 80% van de vrouwen is analfabeet bovendien is een beetje voorlichting over AIDS en bijvoorbeeld landbouw, ook niet weg. 5 Transformation; het veranderen van je leven voor een betere leefsituatie. Dan kom je voor T 6 in aanmerking: de Tank.

De tanks zijn steeds een 10.000 liter bak, betonnen plateau met opgemetselde wanden met daarop weer een betonnen dak met inspectieluik, onderaan een normale kraan. Hoe krijg je echter zo’n tank vol, eigenlijk is dat het geheim van dit hele project: 2x per jaar heeft Kenia een regenseizoen, maak een goot onder je daken van vaak golfplaten, koppel dat op een paar buizen en je tank loopt vol. Alleen regenwater is hier veilig, andere projecten met grondwater mislukten omdat bij zeker 4 van de 5 bronnen het water veel te veel fluoride bevat. Zichtbaar resultaat: bruine tanden, maar minder zichtbaar botvergroeiïngen met fatale resultaten. En wie in Kenia niet meer kan werken heeft een heel groot probleem.

Het bekostigen van de start van een watertank is een heel dankbaar doel voor wie daar aan meedoet. U investeert in hun toekomst.

Hans Pont

Op de foto bedankt Hans Pont Joseph Kuria voor zijn uitleg en inzet in Kamau.

naar boven

12 november 2008

Na ons indrukwekkende bezoek aan de watertanks van gisteren, gingen we vandaag op pad om te zien waar bomen worden geplant die de toekomstige eigenaren van de watertanks verplicht zijn te kweken. Dit is een van de eisen voordat met een watertank hun toekomst wordt verbeterd.

Dus wij met zijn achten, Carol Klanjiku namens de Rotaryclub Nakuru, John Mwangi, George en Rebacca Hangari coördinatoren, de chauffeur en Ken (de oud-voorzitter van de Rotaryclub een kennisvolle Engelsman), gaan het rammelende busje in. Heel andere rijnormen hier. Na de vrij goede tweebaansweg waar adembenemend werd ingehaald, sloegen we af de bush-bush in. Ronde weggetjes met enorme kuilen. Het is hier regenseizoen, dus af en toe ook spekglad. Het terrein is heuvelachtig en we hotsten en botsten naar de geplante bomen. Mooi hoor, om dit Hollandbos te zien staan. Keurige rechte rijen bomen, belangrijk tegen de Afrikaanse ontbossing. We werden onthaald door zingende en dansende dames in hun mooiste outfit. De vreugde straalt van hun gezichten af en werkt aanstekelijk.

Na weer enkele watertanks te hebben bezocht worden we binnengeleid in een meubelfabriekje met een trotse eigenaar die zelfs enkele jongens in dienst had, opgezet via micro-financiering.

Er bestaat een nog eenvoudiger vorm van financiering, namelijk table-banking, een Duits/Keniaas initiatief dat nu hier veel wordt gebruikt.

Bij “table-banking” vormen - meest - vrouwen een groep en maken een plan. Dit zijn de vrouwen die eerst al een watertank hebben bemachtigd. Doordat ze nu zelf water bij huis hebben en dagelijks niet meer uren kwijt zijn met waterhalen, hebben ze tijd voor andere zaken. Er worden strikte afspraken gemaakt over de gang van zaken. Men komt eens per maand bij elkaar onder begeleiding van een coördinator, die een en ander strak begeleidt. Gewoon bij een lid thuis, voor iedereen open en bloot aan de tafel. Men betaalt contributie en spaart. Er worden kleine bedragen ingelegd. Spaarboekjes en registers worden aan de tafel bijgewerkt. De groep bepaald ook gezamenlijk wie er wat mag lenen. De een wil een winkeltje opzetten, de ander een viskweekvijver opstarten of zaaigoed kopen. De rente lijkt ons hoog, maar is voor Keniaanse begrippen laag, namelijk 1% per maand. Deze rente wordt gebruikt voor de kosten van de organisatie. De looptijd van de lening is altijd kort. Wat wij ervan hebben gezien was het zeer succesvol. Een mooi uitvloeisel van het sponsoren van de watertanks.

Jeannet Reichwein.

naar boven

11 november 2008

’s Morgens vertrokken met een drietal leden van de Rotarygroep Nakuru naar de door ons gesponsorde watertanks in het gehucht Greensted ca. 10 km van Nakuru.

De Rotary heeft een groot gebied rond de stad geadopteerd en zorgt ervoor dat door de bouw van watertanks, microfinanciering en gezondheidsprojecten de levensstandaard van de bevolking ontzettend verbeterd is.

Geweldig om te zien hoe de eigenaars door de komst van deze watertank een geheel ander leven gekregen hebben. Eerst moesten zij 3 a 4 km lopen om aan water te komen. Water dat bovendien een hoog fluorgehalte had. Met als gevolg bruine vlekken op de tanden en vergroeiingen aan de botten. Nu kunnen zij meer tijd besteden aan hun groententuin en hun kippen en geiten.

Bovendien kunnen zij door die microfinanciering hun groenten en fruit in een winkeltje langs de weg of op de markt in Nakuro verkopen. Ook wordt veel aandacht besteed aan de hygienische omstandigheden. Ondermeer door aanleg van toiletten.

Elke eigenaar van een watertank wordt bovendien verplicht om 100 bomen te planten in de nabije omgeving. Er is een groot gebrek aan hout door ontbossing in het verleden

Ook wij hebben op de bezochte plekken bomen geplant.

Na de lunch op weg naar Menengai waar we met zang en dans ontvangen werden door een grote groep enthousiaste vrouwen. Zij vormen een cooperatie en hebben verscheidene visvijvers waarin zij Tilapia kweken. De vis is een welkome aanvulling op hun voedsel. Ook voor de vijvers wordt het schone water uit de gesponsorde tanks uit Nederland gebruikt.

Daarnaast houden zij geiten die doordat zij in hokken verblijven ziektevrij zijn en voedselrijke melk leveren.

Ik werd enthousiast gemaakt door de verhalen van Hans van Leerdam (Rotary Hoorn) maar nu ik zelf gezien heb wat voor een invloed deze watertanks hebben op de bevolking hier hoop ik dat ik op mijn beurt meer mensen bereid kan vinden om dit project te ondersteunen.

Jaap Linnenkamp

naar boven

10 november 2008

Aan deze reis doen 8 personen mee, 2 echtparen die een watertank gesponserd hebben, 3 Rotaryleden van de club Hoorn en 1 persoon uit Hellevoetssluis. Het vertrek van Schiphol vond plaats op zondag 9 november om 19.45 uur. De reis naar Nairobi duurde 9 uur. Op 6 oktober was er een kennismakingsbijeenkomst met de reisgroep en om het programma te bespreken.

Doel van de reis is om het watertankenproject ter plaatse te gaan bekijken en of de doelstellingen, schoon drinkwater voor een gezin, in de praktijk werkzaam zijn en er meer tijd en ruimte komt voor de dorpsbewoners voor andere zaken dan alleen water halen 2x per dag, wat meestal veel tijd kost en waarbij vaak kinderen ingeschakeld worden. Meer tijd dus voor onderwijs en andere nuttige zaken voor de vrouwen en kinderen.

Na deze reisdag waarbij de nachtvlucht leidde tot beperkte slaapmogelijkheden, zijn we rechtstreeks van het Jomo Kenyatta Airport naar Nakuru gereden, in een busje gepropt met de koffers, maar hij reed, alhoewel de wegen in Nairobi slecht zijn en druk, maar verderop ging het goed. We kwamen langs het plaatsje Navaisha, waar onze Hollandse rozenkwekers zich gevestigd hebben. Je ziet daar grote oppervlakten met gaaskassen mooi strak er bij staan. Een bezoek ligt nog in het verschiet.

Om 16.00 u theedrinken met het bestuur van de Rotaryclub en oud-gouverneur Nakuru (85) die allen belangrijke inbreng hebben in het waterproject. Het programma wordt nu besproken voor deze week. Het huidige regeringskoppel Kibaki/Odinga schijnt nu redelijk werken. Het oppakken van de aanstichters van de rellen wordt voorlopig ongemoeid gelaten, om geen nieuwe onrust te veroorzaken. De vluchtelingenkampen zijn er nog wel, maar deze mensen kunnen niet meer terug naar hun dorp. De werkeloosheid is wel een probleem, maar projecten vanuit de regering proberen dit aan te pakken.De AIDS-kwestie is aan het afnemen. De vrouwen hebben hier nu wel een betere positie gekregen dan voorheen. Ook de opleiding verbetert. De stammeninvloed in de regering lijkt wel iets afgenomen te zijn. De Luo’s zijn beter opgeleid en de Kikuyu zijn meer de ondernemers. Dit is een eerste indruk van onze reis en elke dag zult u een verslagje kunnen lezen.

Martien Dekkers.