31 mei.

Wat een belevenis om op je verjaardag bij een restje nachtvorst en met een kletsnatte tent en iets natte slaapzak wakker te worden op een Siberisch boerenland, om even later bij het ontbijt hartverwarmend toegezongen en gefeliciteerd te worden. Er was zelfs een soort cake, nog van de Rotary Vladivostok, en een door alle deelnemers beschreven felicitatiekaart. Maar iedereen kreeg het koud, en wilde dus zo snel mogelijk op de fiets. ……

Zeker is dat de echte racefietsers dit allemaal maar een laag tempo vinden en ook de 150 km per dag maar een kleinigheid. Na de eerste 3 dagen begin je aardig door te hebben hoe iedereen fietst, wie de sterken zijn, en ook dat er gelukkig meer zijn die op de vlakke weg een tempo van 25 km best voldoende vinden.

…… Na 100 km de lunch, met een zonnetje voor enkelen een dankbare gelegenheid om horizontaal te gaan. Je eet wel veel meer dan normaal, maar je doet dan ook veel meer dan normaal; het lichtbruine brood is compact gebakken, maar erg lekker en voedzaam.De één snijdt brood, de ander worst, kaas of tomaten, en de tafel wordt een troep, die echter als iedereen z'n maag gevuld heeft, ook weer snel is opgeruimd. Maar wat hebben we geluk met het weer! ……Nog even over de wegen tot nu toe. Asfalt, soms met flinke gaten, maar ook enkele stukken waar ze van plan zijn er later een weg van te maken, en op dat groffe grint valt de groep wat uit elkaar , terwijl steevast één van de eigenwijze fietsers ( en de echte fietsers zijn allemaal eigenwijs m.i.), een lekke band krijgt omdat hij op z'n eigen lekkere (te) smalle bandjes rijdt. Maar eerlijk is eerlijk, ze kunnen ook snel een nieuwe band omleggen.