Navigatie overslaan en naar de inhoud
Hierna kwam weer het moment wat ik persoonlijk het minst leuk vind van mijn dagen, namelijk het boodschappen doen. Ik blijf het moeilijk vinden om in zo’n arm land zoveel te kopen. Met grote ogen staren ze me aan alsof ik een alien ben (wat ik hier ook ben waarschijnlijk). Vrouwtjes achter de toonbank met telraampjes, knal gele schortjes met blauwe roesjes en een rokje ongeveer 20 cm lang. Een voor een worden de artikelen gepakt, steeds weer verbaas ik mij erover hoe langzaam het gaat en steeds weer erger ik mij hier weer aan, wat mij confronteert met het gehaaste leven wat ik zo gewend ben in NL. ……
De kampeer plek zoeken is een probleem geworden de laatste tijd. Namelijk geen water, iedereen is erg vies naar eigen zeggen en iedereen heeft vieze kleren die allemaal gewassen moeten worden. In de Ural staan drie water tonnen van 50 liter, bedoeld voor drinken en koken. Niet kleren wassen dus. Na vier dagen lang te horen hebben gekregen dat we nu toch echt eens een keer bij water moeten staan, hadden we vandaag mazzel. Namelijk water met daarbij een leuk cafeetje op 156 km. Iedereen weer blij. Bovendien werd er ook bedacht om lekker bij het cafeetje shaslik te gaan eten.