Zaterdag 7 juni

We zouden de 150 kilometer in een recordtijd afleggen, daarvan waren we allen overtuigd. Nadat we na 100 kilometer een uitgebreide lunch van de dames en Gerard Mensink hadden voorgeschoteld gekregen gingen we weer voortvarend op pad voor de volgende 50 kilometer. Echter.., we waren nog maar net vertrokken of Siberië liet haar ware aard zien. De lucht betrok in een mum van tijd stak er een bulderende storm op welke samenging met een indrukwekkend onweer. Het parcours veranderde in een grote ravage. De combinatie van zand, grind, stenen en regen zorgde voor een nagenoeg onbegaanbaar traject. Een enorm slagveld ontstond. Nu blijkt dat in dit soort situaties bovenmenselijke krachten boven komen drijven. Wat velen in de groep al dagen zagen aankomen kwam plotseling wel erg sterk naar voren. Een bijnaam ontstond: "de slachtende bakker" liet zijn ware gezicht zien.

Uren sleurde Docus van der Zande tegen de storm door de bagger op kop van het peloton. Gekraak, gekreun en gejammer was het enige wat vanaf dat moment nog over de Taiga klonk. De Taiga is een schitterend ongerept gebied, wat zich vooral kenmerkt door haar eindeloosheid. Bij de deelnemers werd nu duidelijk dat ze nog een lange weg te gaan hebben, er zullen nog een paar duizend kilometer van deze indrukwekkende weerstand opdoemen. Bij terugkomst in het kamp was echter de moraal nog onaangetast, met de fietsen werd regelrecht de rivier ingereden, wat meteen inhield dat ook de kleren schoon geacht werden te zijn. Om plm. 21.00 uur werd nog een vorstelijke maaltijd, onder eveneens primitieve omstandigheden genoten en daarna werd al snel de tenten opgezocht.