Zondag 17 augustus

. De etappe van vandaag liep van Dagnauvpils in Letland naar Ukmerge in Litauwen over een afstand van 154 km --- Na 35 km passeren wij de Letse en Litouwse grens. De Letse douane is formeler en een beetje militaristisch. Wij als fietsers kunnen er gemakkelijk passeren, maar weigeren verder te gaan omdat we erop wijzen dat de Ural achter ons rijdt ter verhoging van de veiligheid op de weg.

Na enige tijd mag ook de Ural de grens passeren. Bij de Litouwse grens worden we ontvangen door een charmante vrouwelijke douane ambtenaar.

Charmant gekleed met zelfs hoge hakken. Daar passeren wij ook gemakkelijk maar alles bij elkaar kost dat toch bijna anderhalf uur. ---

Het Litouwse landschap lijkt een beetje op het landschap van de Ardennen, maar dan met veel rechte wegen. Het is glooiend met soms een klein klimmetje. Het ziet er vriendelijker uit dan Rusland. Het is ook duidelijk kleinschaliger.

Kleine boertjes zijn her en der verspreid in het land. Vaak bezitten ze slechts één koe die dan aan een ketting vastligt omdat afrastering om hun weiland ontbreekt.

Her en der zijn mooie meertjes van enige omvang die zeker ook potentieel hebben voor toekomstige toeristenindustrie.

Door het oponthoud bij de grens bereiken we pas tegen 18 uur Ukmerge. We worden bij het begin van de stad opgewacht door drie Rotaryleden op hun mountainbike. Ze begeleiden ons door de stad naar het sportveld, waar we in de sporthal kunnen overnachten voor wie dat wil. De helft prefereert het buiten in de eigen tent te liggen om aan het snurken te ontkomen.

De Ural was de stad binnengereden door straten waar het rijden met vrachtwagens verboden was. Ze werden door een agent staande gehouden en die begon rustig zijn proces verbaal te schrijven. Nadat Ralph omstandig het doel van de tocht verteld had was de vraag of er Wodka aan boord was. Nadat dat bevestigd was en een fles werd overhandigd werd de bon prompt verscheurd. Ze moeten nog veel leren voor de toetreding tot de EU.

Op het sportterrein was de voorzitter van de Rotary aanwezig om ons te verwelkomen met bier en fris en lekkere kaas. Gerookte kaas is ook hier een lekkernij. Tussen de Rotaryclubs werden vaantjes uitgewisseld (waarom had ik die nu weer niet bij me?). ---

Morgen zullen we de Poolse grens bereiken.

Dinsdag 19 augustus.

 Gisteravond waren we erg verwend door de plaatselijke rotary. Ze hadden een campeerplaats gecreeerd met een watertank en wc leeks en een hele grote stapel hout voor het kampvuur.

Gistermiddag zijn we door de plaatselijke politie met zwaailichten en sirene het stadje Marijampolé binnengehaald, en ze hebben de hele nacht over ons gewaakt.

Vanochtend zijn wij om 8 uur vertrokken richting Poolse grens, wat ongeveer 40 km verder was. Dat ging vrij voorspoedig. Zelfs de Ural truck was er snel doorheen, tja wat 30 euro niet kan doen.

Na de grens hadden we nog 60 km tegenwind voor de lunch. Na het eten hebben we het peloton opgesplitst in tweeën.

We begonnen met een afdaling met de wind in de rug. Die snelheid hielden we vast tot de camping Gizycko. Daar kwamen we dan om 15.30 aan, wat de vroegste binnenkomst was van de hele reis. Gelijk onder de douche, en net droog achter de oren, kwam Ralph met pizza’s aan. Dus nog een record erbij, om 17.00 klaar.

Woensdag 20 augustus.

 6 uur reveille! Acht uur vertrekken de fietsers, wij een uurtje later. Snel naar het postkantoor, een geldautomaat en een supermarkt. Vier overvolle winkelwagentjes ingeslagen en om elf uur zetten we de achtervolging in.

De weg slingert afwisselend door stukken bos en langs graanvelden. Prachtig fietsgebied.

Wat me opvalt, zijn de keurig verzorgde grafzerken en op alle graven staan verse bloemen. De ploeg houdt koffiepauze op de binnenplaats van een kasteel.

We mogen van een boerenfamilie op hun gras gaan staan voor de lunch. Die hadden de meeste liever iets eerder gehad, want de tellertjes gaven nu 120 kilometer aan.

Ze zwermen met hun allen in no-time rond de tafels. Niet lang daarna ligt iedereen uit te puffen in het gras.

Als we de boel hebben opgeruimd, vertrekken we weer richting Ostrada.

Onderweg worden de renners nog opgewacht door een poolse televisieploeg. Reden genoeg voor Camiel om z’n kampioenstrui aan te trekken en een stukje mee te fietsen. Wij rijden alvast door naar de camping.

Als we alles hebben uitgepakt en uitgestald, kunnen we het avondeten klaar gaan maken.