Navigatie overslaan en naar de inhoud
Bij het ontwaken om circa 6.30 uur bleek de tent te zijn aangevroren, gelijk ook het gras in ons kamp. Gelukkig kwam de zon nog tijdens het ontbijt over de heuvel- we kampeerden op een hoogte van circa 900 meter- en werd de ergste kou snel verdreven. Op 40 km was er een buldozer bezig de zijkant van de weg wat bij te schaven en Valeri sprak de machinist aan; op 25, hooguit 30 km zou er asfalt zijn.
Het peleton hoopte in stilte dat dit nu eens een keer echt waar zou zijn, maar reageerde verder niet erg uitgelaten. Eerst zien en dan geloven. ……
Het was al ruim over twaalven. Snel door dus.
En ziet; weldra geschiedde het wonder waar we nu al ruim 1600 kilometer naar uit hadden gekeken; asfalt in zicht!!
Het peloton reed redelijk bij elkaar en in een mum van tijd reden we rondjes om elkaar heen met de armen in de lucht en slaakten we jubelkreten uit.
Leo kuste het asfalt en er werden foto’s gemaakt.
Eindelijk asfalt!
We konden plots weer twee aan twee fietsen en met elkaar praten en in de afdaling haalden we zomaar 45-50 km, waar we gisteren in de wind en op de wasborden soms 7-8 km konden maken.
…………….. we zijn de 3000 km ruimschoots gepasseerd! Een kwart van de afstand met slechts een rustdag en alles bij elkaar bijna 2000 km slecht wegdek.
(Let wel , die 1600 waren slechts aaneengesloten slecht wegdek. )