Zondag 29 juni

 Baikal. We hebben aan de Selenga-rivier geslapen, de grootste van de 650 rivieren die het Baikalmeer instromen. Tevens de warmste wat ik merkte aan het baden, maar dat komt grotendeels doordat het de meest vervuilde is van de 650, en niet alleen wegens de vervuilende fabrieken aan de rivier, maar ook door de drollen die je om je heen ziet drijven. We starten als gebruikelijk om 8.30 uur, en zullen de Ural vandaag niet treffen bij de lunch na 100 kilometer wegens technische problemen. Problemen die we eigenlijk dagelijks hebben, maar die zijn nu erg serieus, de transmissie-kardan-aandrijving van de Ural ziet er erg slecht uit. We hebben in Vladivostok een zeswiel-aangedreven Ural gekocht en daar is momenteel nog maar een magere tweewiel aangedreven versie van over die het niet lang meer uithoudt. De Ural moet vandaag terugrijden naar Ulan-Ude voor reparatie. Wanneer ik Kostja (de chauffeur vertel dat het zondag is, schudt hij driftig nee. De garages zijn gesloten en dus moet hij zonder reparatie verder. We zullen ze met de lunch dus wel treffen. 

We starten die fietsdag als gewoonlijk via een mooie geleidelijke weg langs de Selenga-rivier en krijgen nog een kleine klim te verwerken, waarna de weg weer verder geleidelijk aan de rivier gaat volgen. De lucht trekt dicht en de regen dreigt. Met het einde van de lunch is ook de regen opgehouden en is ook de Ural gearriveerd met nog steeds rammelende motor. Kostja had wat problemen gerepareerd en was naar een soort Rusische vrachtagensloop in geweest voor een nieuwe kardan-aandrijving, die hij gelukkig had gevonden en later zal monteren. We fietsen ondertussen verder en passeren weer een magische grens, de 4000 km. We hebben een derde van de tocht gehad en het zwaarste gedeelte.

Op deze dag komen we ook nog aan bij het favoriete gedeelte van Siberië van deze auteur: het Baikalmeer. ……Voor ons ligt een vijfde van al het zoete water in de wereld en het is nog drinkbaar ook. We vinden een prachtige kampeerplaatsje op een strandje aan het meer en via een paar Russen krijgen we nog een berg Omul vissen te pakken we nog lekker opvullen met kruiden en op het kampvuur gooien.

Ik zie de groep stuk voor stuk genieten. Het is een hechte en gezellige groep geworden, een prachtige groep om door dit land te trekken. Gezamenlijk hebben we het zwaarste stuk overwonnen en zullen we het resterende gedeelte ook overwinnen. Ik hoop dat mijn offers aan iedere sjamaan onderweg zijn vruchten zal afwerpen.