Voor een bedankje hoef je het niet te doen'

De Franeker Rotaryclub heeft de opbrengst van haar wijnactie en andere activiteiten geschonken aan Marlies Breeuwsma. Zij werkt al 21 jaar in Namibië als maatschappelijk werkster met aids-patiënten.

Het ging om een bedrag van € 3750, waarvoor zij de leden van de serviceclub heel hartelijk heeft bedankt. Dergelijke dankbetuigingen zal zij zelf niet gauw ontvangen van de aids-patiënten met wie zij dagelijks werkt. "Maar dat vind ik ook logisch als je ziet onder welke erbarmelijke omstandigheden die mensen hun laatste dagen slijten. Voor 'dankjewel' moet je dit werk dan ook niet gaan doen, de bevrediging moet uit jezelf komen."

Een klein fotoalbum van Marlies Breeuwsma maakt duidelijk hoe doodziek Afrika in feite is. Op bijna elke foto wijst de Spannumse wel een vrouw, man of kind aan die inmiddels zijn overleden. Daarnaast zijn er verscheidene foto's van begrafenissen waarbij de kist in haar pick-up wordt vervoerd, of waar kinderen bij het graf van hun moeder of vader poseren. "Dat willen ze dan graag, met de familie op de foto bij het graf hun moeder. Maatschappelijk werk is een breed begrip."

Marlies Breeuwsma ging 21 jaar geleden samen met haar man Pieter naar Afrika waar ze in Windhoek in Namibië via het Engelse Volunteer Service Overseas aan de slag ging. In feite vrijwilligerswerk, het salaris dat zij krijgt is niet veel meer dan een onkostenvergoeding. Ze is daar officieel maatschappelijk werkster in een opvangcentrum voor aids-patiënten. De VSO is een aan de katholieke kerk gelieerde

organisatie.

Hun boerderijtje in Spannum hielden ze aan. Pieter Breeuwsma zit momenteel 'thuis' in Spannum, zijn echtgenote is vorige week na drie weken 'vakantie' weer naar Namibië vertrokken.

Het centrum van waaruit zij werkt in Windhoek is opgezet door de katholieke kerk. Op basis van het netwerk dat de kerk al had, zijn er acht centra ingericht waar aids-patiënten en HIV-geïnfecteerden terecht kunnen voor hulp en steun.

"Aids is nog een groot taboe in Afrika. Niemand mag het weten uit angst om door familie of buren verstoten te worden. Patiënten komen daarom vaak in het laatste stadium naar ons toe. Om dat te veranderen gaan we in het weekend vaak het gebied in om voorlichting te geven."

Gewapend met een stapel folders en megafoon rijdt Marlies Breeuwsma dan samen met een stel medewerkers en vrijwilligers naar de armste wijken. Ze kloppen er bij elk huis aan, geven hun folders af en vertellen over de gevaren van aids.

Die voorlichting gebeurt vanuit een christelijke invalshoek. Dat betekent dat zij in de eerste plaats aansturen op onthouding en trouw aan één partner. Maar op het gebruik van condooms rust bij de katholieke Marlies Breeuwsma geen taboe: "Ik loop niet met een stapel condooms onder mijn arm de wijk in, maar ik zal het niet verbieden en ik heb zeker geen gewetensbezwaren tegen condooms. De regering propageert met name het gebruik van condooms, wij richten ons meer op een mentaliteitsverandering."

"Aids zie ik niet als een straf van God, maar wel als een waarschuwing die ons dieper moet laten nadenken over de waarden van het leven. En daarin is een seksuele relatie lang niet altijd het belangrijkste." "Ik noem ons werk wel eens dweilen met de kraan open. Als je weet dat één op de vier, vijf mensen aids heeft op een bevolking van 1,7 miljoen Namibiërs, dan begrijp je hoe ernstig het is. De gemiddelde levensverwachting is er gedaald van 60 jaar tot 37,5 jaar.

Aids en armoede gaan hand.in hand. Mensen raken hun baan door deze ziekte kwijt, komen thuis te zitten en verzwakken, waardoor het ziekteproces juist wordt versneld. We proberen ook veel kinderen te helpen. Omdat er vaak weinig geld voor eten is laten ouders hun zieke kind al gauw aan zijn lot over en dat terwijl ze best nog een tijd langer kunnen leven als ze goed voedsel en medicijnen krijgen. Die proberen wij te verstrekken.

Verder helpen we familieleden of buren die weeskinderen thuis opvangen. Wij zien liever met dat kinderen in een weeshuis terecht komen, maar dat ze worden opgevangen in een gezin. Ook daar proberen we met geld en andere spulletjes te helpen."

Een ander initiatief is een bedrijfsgebouwtje dat is geschonken door Shell. Onder meer met steun van de katholieke parochie in Bolsward is een eenvoudige inrichting aangeschaft waar aids-patiënten en hiv-geïnfecteerden kaarten kunnen maken of sieraden van kralen zodat ze in hun eigen onderhoud kunnen voorzien.

"En juist voor dit soort activiteiten zijn bijdragen als die van de Rotary of van de parochie in Bolsward zo mooi. Bijvoorbeeld om voor weeskinderen een schooluniform te kopen, om medicijnen of eten uit te delen of voor een megafoon voor onze voorlichting."

(Bron: Franeker Courant)