Verslag van de Rotaryclub Zuidlaren-Anloo kerstbijeenkomst op 20-12-2011

Op zekere dag, de bijna heugelijkste van alle dagen des jaars,

op 20-12-11, zag een oplettende passant, verscheidene auto’s door het donkere Drentse landschap richting Anloo rijden.

De Magnuskerk stond, evenals vele eeuwen hiervoor, nu gehuld in een oranje gloed, roerloos als baken in het midden van het dorp. Het silhouet van dit geheel doet denken aan ver vervlogen tijden.

Je zou verwachten dat deze glimmende vervoersmiddelen bij een hedendaags etablissement geparkeerd zouden worden. Maar…..ze reden door. Een met paaltjes gemarkeerd veldje werd opgelicht door hun rode remlichten.

Het leek erop dat de inzittende van de auto’s het gevoel van weleer zochten in een eenvoudige boerenschuur.

Mensen rolden haast, vanwege hun opvallend dikke kleding, uit hun auto’s. Het werd nog vreemder doordat de geur van warme motoren en uitlaatgassen zich mengde met de geur van eten. Elke serieuze dorpsdiender zou bij het zien van dit ietwat curieuze gezelschap, hulp van andere korpsen inroepen.

Na wat tasten in het duister vond men het spoor van lichtjes dat hen de weg zou wijzen. Plots hield het spoor op. De koude winterwind had de helft van de vlammetjes uitgeblazen.

De twijfel sloeg toe of ze wel op de juiste plaats waren voor de een feestelijke bijeenkomst. Ze hadden de uitnodiging toch goed gelezen en hadden allen de lagere school afgemaakt.

Na enig klop -, struikel- en stootwerk vinden alle gasten de ingang. De ingang van de planken schuur naast het comfortabele rietgedekte huis.

Een vriendelijke stem heette de gastenwelkom en zei tegen hen: ‘Wees niet bang, want ik kom jullie goed nieuws brengen, dit is de Homanshof! Tot ieders verbazing was het binnen aangenaam warm. De ruimte was feestelijk ingericht. En er was plaats voor iedereen! Alle Rotarians en hun partners kregen een heerlijk warm drankje.

Het meegebrachte eten stalden zij uit op de rijkelijke versierde tafels.

Nadat ook enige verlate wijzen uit het Westen en Oosten zich bij het gezelschap hadden gevoegd, telde de groep ruim 30 aanwezigen.

Naast het nuttigen van de maaltijd was er tijd en ruimte voor gesprek, verhalen, inspirerende woorden, spel en zang.

Omdat echte inspiratie geen pakje instant pudding is, maak je met Kerst TIJD om met elkaar gezellig te eten, want je hebt in de (voor)bereiding van de maaltijd ook veel LIEFDE en TIJD gestoken……! En dat konden we proeven! Ieder liet het zich goed smaken en er was meer dan genoeg: soep; diverse soorten en maten quiche; uien clafoutis; verschillende vleesgerechten; salades; zuurkoolgerechten; zalmhapjes en koffie / thee met allerlei zoetigheden ter afsluiting. De rode wijn die werd geschonken was een cadeau van onze partnerclub Achim.

Onze welbespraakte voorzitter, bijgestaan door een inspirerende partner, loodste het gezelschap door een onderhoudend programma.

Plotseling verscheen naast Bert op het witte doek een dansende dame en klonk een lied.

Voor een herbeleving van dit inspirerend moment kunt u onderstaande link volgen. En gij zult het vinden op youtube.

Hoe komt een idee ooit tot stand,
kan zo'n gedachte ontstaan.
Waar komt dat helder ogenblik,
dat inzicht toch vandaan.
Dat komt door ons zin voor zin,
gaven wij die woorden in,
die fluisterden mij toe.

Hoe kreeg jij ooit een idee,
vroeg jij dat nooit eens af.
Het was de stem van een van ons,
die jouw het inzicht gaf.
De stem van iemand als zij,
onzichtbaar aan de zij,
zo luisterde jij toe.

Je noemde het inspiratie,
adem van de geest.
Inspiratie en wij zijn `t steeds geweest.

Zo krijgt het kind een idee,
zo vindt de man wat hij zoekt.
Zo wordt de sterveling een held.
Zo wordt vooruitgang geboekt.
Dat komt door iemand van hier.
De mens bereikt op die manier,
het hogere niveau.

We noemen het inspiratie,
adem van de geest.
Inspiratie, maar wij zijn het, wij zijn het steeds geweest.

Noem het inspiratie,
zo noemt men het meest.
En dat is het ook,
de ingeblazen adem,
van de geest.
Van de geest.

In de loop van de avond deed Willa Mulder kond van haar bronnen van inspiratie voor haar persoonlijk leven en voor haar werk in het Primair Onderwijs. Opvallende parallel met de kerstvertelling is de plaats van het kind in ons midden. Willa las een gedicht van de Poolse pedagoog Janusz Korczak voor, dat ons tot nadenken aanzet.

"Du hast ein Recht, genauso geachtet zu werden,

wie ein Erwachsener.

Du hast das Recht, so zu sein, wie du bist.

Du musst dich nicht verstellen

und so sein, wie es die Erwachsenen wollen.

Du hast ein Recht auf den heutigen Tag,

jeder Tag deines Lebens gehört dir, keinem sonst.

Du, Kind, wirst nicht erst Mensch,

du bist Mensch."

Janusz Korczak

Om in de traditie van Kerstvieringen te treden, werd er een Kerstspel opgevoerd naar het boek van Loek Koopmans met op de achtergrond een voorstelling van de sfeervolle prenten.

Uit alle hoeken en gaten van de schuur klonken stemmen en kwamen personages tot leven.

Een minstens zo belangrijk ingrediënt voor een kerstbijeenkomst is het Kerstverhaal. Na het succes van Kerst 2010 werden we wederom getrakteerd op een verhaal van onze eigen hofschrijver Pim Hoevenaar.

Met zijn meeslepende verteltoon, à la Adriaan van Dis, nam hij de luisteraars mee in de romantische vertelling: “Met ogen als sterren”.Ademloos hing het gezelschap aan zijn lippen en was diep onder de indruk van de onverwachte wending in het verhaal. Het happy end was de omstrengeling van Heidi met de hoofdpersoon.

Nog nagenietend van zoveel talenten, hieven wij het aloude kerstlied “De herdertjes lagen bij nachte” aan. Door de kieren van de monumentale schuur klonken daarna nog enkele traditionele kerstliederen over het slaperig dorp.

Om de kerstgedachte concreet te maken, ging er een rode kerstsok rond. Zo kan de stal voor onze medemens met geiten, kippen of andere have via Oxfam / Novib aangevuld worden.

Naast Lies, Loes en Jaap werd het hospitality team van de herberg Homanshof bedankt voor een onvergetelijke kerstbijeenkomst.

Bert besloot met de wens voor alle gasten: “Een heel goede kerst!”.

Gevuld en vervuld met alles wat ze deze avond in Anloo hadden gezien en hen was toevertrouwd, spoedden zij zich huiswaarts.