Onwaarschijnlijk mooi benefietconcert

D1580 - Om te beginnen was het jaarlijkse Rotary Benefietconcert in de Oude Kerk op 8 juni onwaarschijnlijk mooi. Het werd afgesloten met delen uit het strijkkwintet van Schubert, uitgevoerd door het Matangi kwartet aangevuld met Pepijn Meeuws, cellist van het Suleika trio. Met name het langzame deel, dat bijna fluitsterend werd gespeeld, kwam dankzij de prachtige akoestiek van de kerk, bijzonder fraai tot zijn recht. Wie hier niet bij was, heeft zichzelf ernstig tekort gedaan.

Dit concert is een initiatief van alle rotaryclubs uit de regio Amsterdam, deze keer met veel inzet georganiseerd door RC Amsterdam-Minerva. De onderdelen van het rijk gevarieerde programma werden speels met allerlei interessante weetjes over componisten en uitvoerenden aan elkaar gepraat door de voorzitter van de club, Theo Doreleijers.

De opbrengst was € 20.000 voor Rotarkids, R&B en Weekend Academie. Zoals het hoort in deze kerk, begon het concert met variaties op een volksliedje van Sweelinck, op orgel gespeeld door Leo van Doeselaar.

Matthijs van de Woerd (foto) zong, samen met het Suleika trio, nog meer variaties op volksliedjes, deze keer van Beethoven. De inleider wist hierbij te vertellen dat het trio zijn naam Suleika had ontleend aan de droomnaam die Goethe aan zijn geheime liefde gaf.

Verder waren er variaties op volksmuziek van Piazzolla en van Ravel, door hetzelfde trio, met als toegift ‘Aan de Amsterdamse grachten’ loepzuiver gespeeld op een zingende zaag door cellist Pepijn Meeuws, die zich de kans niet liet ontnemen om dit één keer in de Oude Kerk te mogen doen.

Ook Youp van ’t Hek genoot ervan voor het eerst in zijn leven in deze ‘zaal’ te staan. Hij zong over mijnheer Alzheimer: ‘Laat mij alles vergeten maar niet de mooie gedachten aan mijn vrouw en kinderen’. En hij zong over Flappie het konijn, als kerstliedje en als kersthapje, waarbij mensen van een iets oudere generatie onvermijdelijk terugdachten aan de door Simon Carmiggelt uit kindermond opgetekende zin: ‘mama, ik vind konijntjes liever dan lekker.’ En hij zong tenslotte ‘Je weet nooit hoe laat het is, er is altijd weer een nieuwe dag’ waarbij een gast in een opvallend wit pak, met hoge nood, dwars voor het publiek langs naar het toilet liep, waarop Youp moeiteloos zijn liedje verlengde met de tekst: ‘En als je moet pissen, dan ga je toch pissen.’

Allemaal heel mooi, maar zoals gezegd, het einde, het kwintet van Schubert, was het absolute einde…