meus amigos, tudo bem?

Vandaag over precies twee maanden vertrekt mijn vlucht van Sao Paulo naar Amsterdam. Nog twee maanden en dan is dit jaar alweer over!
Aan de ene kant ben ik blij om weer terug te gaan. Ik mis mijn familie, vrienden, eten en eigenlijk alles. Maar aan de andere kant weet ik nu al dat ik Brazilie ook onwijs ga missen. Het eten, de muziek, de feestjes, het gemak waarmee men op zondagmiddag een lunch voor 20 personen in elkaar zet...
Een jaar is lang. Ik heb veel beleefd en ook geleerd. Niet alleen de taal, maar ik denk ook dat ik een stuk zelfstandiger ben geworden.
Aan de afgelopen 10 maanden heb ik veel mooie herinneringen. De beste is denk ik de reis naar de Amazonen begin mei. De natuur en alles was prachtig en heel indrukwekkend, iets wat me voor altijd bij zal blijven. Maar wat bijna nog geweldiger is, en niet alleen deze reis maar ook de andere reis die ik heb gemaakt naar het Pantanal, is dat je veel andere exchangers ontmoet. Zo maak je vrienden over de hele wereld, want iedereen zit in hetzelfde schuitje. Ik ben zo benieuwd wanneer ik een mailtje krijg, "He, dan en dan ben ik in Amsterdam!" en dan weer oude vrienden terug kan zien die net als ikzelf een jaar in hetzelfde land hebben gezeten.
Op dit moment zit ik in mijn derde en laatste gezin. Ze zijn Paraguaiaans en spreken in huis dus Spaans. Ik heb ook een zusje. Ze is 7 en stikjaloers. Mijn 'moeder' is zwanger en verwacht haar baby 19 juli, nog net voor ik weg ga. Spaans spreek ik nog niet echt, maar verstaan doe ik al wel een beetje!
Mijn jaar is vlekkeloos verlopen. Ik had drie gastfamilies en in alle drie de families had ik het erg naar mijn zin. Mijn eerste familie vond ik het leukst, ik weet niet waarom, maar ik denk dat je met je eerste familie een soort specialere band krijgt. Je komt helemaal afhankelijk daar aan, zonder iets te weten en, in mijn geval, zonder een woord van de taal te spreken.  Zodra je bij je volgende gezinnen komt spreek je al wat van de taal en ben je ook zelfstandiger, heb je je 'ouders' minder nodig. Ik weet niet of dat bij anderen ook zo was maar bij mij in ieder geval wel!
Na drie maanden kreeg ik een dip, de bekende drie maanden dip. Wat ik daarover kan zeggen tegen de aankomende exchangers, blijf maar gewoon! Gewoon even doorzetten! Want alles wat je er voor terug krijgt is zoveel waard! Je leert een nieuwe taal en maakt zoveel vriendschappen! En niet alleen dat. Je maakt zoveel mee wat je als je terug zou gaan vanwege heimwee nooit mee zal maken.
Heb wel een grappig voorbeeld. Op een avond een paar weken geleden lag ik in mijn bed, halfslapend, toen ik opeens iets op mijn schouder voelde. Ik sloeg het weg, denkend dat het een motje was of iets dergelijks, maar toen sprong het midden in mijn gezicht! Gillend het licht aangedaan en toen kon ik nog net een kakkerlak weg zien waggelen. Hahaha. Weer een ervaring rijker.
In een jaar maak je dus veel mee en leer je veel kennen. Natuurlijk zijn er dipjes, maar wat je ervoor terug krijgt maakt het het allemaal waard. Ik ben heel blij dat ik de kans heb gekregen een jaar naar Brazilie te gaan en raad iedereen aan hetzelfde te doen!

Aankomende exchangers, heel veel plezier! Maak er een topjaar van!
 En aan alle exchangers van dit jaar, tot snel!
 En aan alle rotarianen, heel erg bedankt voor dit onvergetelijke jaar en tot snel!
 
Um beijo, Karlijn.