Taiwan

Na al twee fantastische ervaringen te hebben gemaakt op andere Rotary kampen (Israël, Turkije), wilde ik heel graag weer een fantastische ervaring mee maken. De belevenis die je krijgt als je in een andere cultuur bent/ieert kennen is onbeschrijfelijk. Oftewel, hoe verder van huis hoe meer onbeschrijfelijk het zal gaan worden. Na de vraag of er nog Rotary Exchanges buiten Europa waren, kreeg ik een mailtje van u waarin stond dat er dit jaar een mogelijkheid was om naar Taiwan te gaan. Daar hoefde ik uiteraard niet lang over na te denken. Een goede vriendin van mij heeft daar enkele jaren gewoond en ik heb uiteraard mooie verhalen over Taiwan gehoord, al hoewel Taiwan altijd bij mij nog bekend stond als het land waar de sportkleding gemaakt werd, arm en zeker als een land waar je niet zo snel naar op vakantie zou gaan. Dit beeld is zeker veranderd.

Samen met Kal, een jongen wat ondertussen een echte vriend is geworden, en een paanse die hij via de Rotary een jaar geleden had leren kennen zijn we naar Taiwan gevlogen. Na een vliegreis van 15 uur, want gelukkig een heel stuk korter leek door de gezelligheid, en een tussenstop in Bangkok kwamen we om 18.00 aan op het vliegveld van Taipei. Daar werden we opgehaald door onze host families. Na een uur durende auto tocht, waar ABBA uit de speakers kwam, werd ik ondergebracht in hartje Taipei in een relatief klein appartementje. Gelukkig kon mijn host broertje goed Engels, omdat hij zelf een jaar via de Rotary naar Canada was geweest.

De man van de familie sprak enkele woorden, waardoor gebarentaal noodzakelijk werd en de vrouw sprak best redelijk Engels aangezien zij op een internationale school had gezeten. De communicatie barrière was dus gelukkig al verdwenen.

Dezelfde avond heb ik nog achterop een scooter door de smalle straatjes van Taipei gezeten om traditioneel Taiwanees te eten en te drinken met mijn host broertje.

Stinky tofoe, de naam zegt het al, stonk erg wat bij mij automatisch de honger gelijk stilde. Als drankje heb ik een Pearl Milk Tea gehad, een grote kartonnen beker met melk waar zachte balletjes (snoepjes) in zaten. Een apart gevoel, maar niet helemaal mijn favoriet. Maar gelukkig was het eten na deze avond alleen maar fantastisch. De volgende dag hadden we een samenkomst en opening. Vele ochtenden werd ik door mijn host broer op de scooter naar de bijeenkomst plaats gereden, maar deze ochtend ben ik met de metro en bus gegaan. Ze hebben er een super moderne MRT (metro) en in alle bussen hangen led schermen met televisie en reclame.

Tijdens de opening waar iedereen zich had voorgesteld (we waren met 25 man), kreeg ieder een aantal cadeautjes waaronder een kleine reistas en andere presentjes. We merkten toen al dat het Rotary district D3250 zijn uiterste best had gedaan om een zeer goed geregelde reis voor te schotelen. De totale kosten per persoon waren $2000, waar we zelf maar $400 voor hoefden in te leggen. Na de opening gingen we gelijk een bus in die ons lang een aantal plaatsen in Taipei reed. In Taiwan zijn de mensen zeer nauwkeurig qua tijd, dus voor iedere bezichtiging hadden we eigenlijk geen uitloop. Behalve een enkel bestuurslid gingen er ook een groep rotexen mee. Jongens en meisjes van onze leeftijd die een jaar in het buitenland hebben gestudeerd die goed de Engelse taal beheersen en die zo ons goed konden bijstaan. Met deze groep deelden we niet alleen de gesprekken over de verschillende landen, culturen etc., maar de humor en gezamenlijk uitgaan kwamen ook snel aan de orde. Na de aankomst op donderdag hadden we een aantal dagen van verschillende activiteiten, goede lunches en leuke bezienswaardigheden. De eerste zondag zijn we per bus, met de nieuwste films erin, een week door het eiland gaan toeren.

Taiwan is niet groot, 1,5 keer zo groot als Nederland. Heeft 26 miljoen inwoners en 12 miljoen scooters. Dit laatste verbaasde me echter. Er zijn zo ongelooflijk veel scooters, in iedere straat zie je er wel minstens 100 naast elkaar staan. Tijdens de spits zie je daarom bij elk stoplicht dat op rood staat in de voorste linie ook zeker 100 scooters staan, dat was wel een grappig gezicht. Over het verkeer trouwens gesproken, voor rood stoppen ze over het algemeen nog wel, maar voor links/rechts afslaan of voorrang geven hebben ze volgens mij nog geen regels. Als je bv links wilt afslaan, dan pak je gewoon de binnenbocht. Heel makkelijk....

Maar tijdens de rondreis hebben we vele zaken kunnen zien als steden, oude monumenten en de flora en fauna. We zijn o.a. ook naar een Nederlands fort gegaan, genaamd Zeelandia. De Nederlanders hebben vanaf 1642 20 jaar lang het zuidelijk deel van Taiwan (Formosa) bezet. Formosa is een Portugees woord wat staat voor 'prachtig eiland', en dat is het zeker. Het is namelijk een oud vulkanisch eiland, waardoor alles erg groen is. Behalve de vruchtbare grond, hebben ze geen grondstoffen om te exporteren/bewerken. De Taiwanese economie moet dus via de kennis komen. In Taiwan is het heel belangrijk dat jongeren goede cijfers halen om later een goede baan te kunnen krijgen in de handel of technologie. Tevens zal door de groeiende intellectuele en handelskwaliteiten van de Taiwanezen, de republiek van China steeds beter bekend worden, waardoor ze meer draagvlak kunnen vinden om onafhankelijk van China te worden. 60% van alle Taiwanezen wil dat Taiwan onafhankelijk wordt van het communistische China.

Je hebt daarom nog steeds politiek verschillende kranten zoals de China Post (een linkse krant, die alleen maar artikelen plaatst over de schandalige zaken van het Westen) en de Taipei Times (die uiteraard een rechter beeld geeft, wat mij niet is opgevallen, maar wel van heel veel verschillende onderwerpen artikelen plaatst).

Tijdens de rondreis hebben we verder heerlijk geraft, goed gegeten en vele historische zaken bekeken. Vele dagen hebben we in hotels gezeten, de ene nog beter dan de andere. Twee avonden hebben we in een host familie in de plaats Lua Chan gezeten. De host vader had o.a. een eigen hotel, waar wij dus gratis konden eten en drinken. De gastvrijheid van alle mensen was fantastisch. Na een zeer enerverend weekje zijn we terug naar Taipei gegaan. In de resterende anderhalve week zijn we 2 dagen in de Dharma Drum Mountain geweest; Een boeddhistisch resort. Hier hebben we leren mediteren en de boeddhistische levenswijze ervaren. Dus geen alcohol, geen vlees en verschillende ceremonies meegemaakt. Verder praten we hier met elkaar over het leven, om er een beter leven van te maken. Het was zeer indrukwekkend, maar ik kreeg het gevoel dat ze me een beetje probeerden om te praten van het christen zijn tot boeddhist zijn. Het waren zeer vriendelijke mensen, maar het voelde toch apart. Maar je gaat zeker over de dingen des levens nadenken.

Na twee dagen zijn we weer terug gegaan naar het centrum om daar vervolgens naarde 101 te gaan, het hoogste gebouw ter wereld. Verder hebben we die dagen een beetje gerelaxed, zijn we uitgegaan etc. Vervolgens hebben we 4 dagen op een kunst academie doorgebracht, waar wij in het begin wat hebben geleerd over de Chinese (kunst)cultuur. Hierna hebben we 4 dagen op verschillende onderdelen geoefend, zoals jongleren, dans, vlaggen en nog een paar kleine onderdelen die we na deze tijd aan onze host families en andere Rotarians hebben laten zien. In deze 2,5 week is misschien nog wel het belangrijkste de groep geweest. Want de groep maakt of verknalt je vakantie. Gelukkig was de groep geweldig. Ik trok voornamelijk op met 2 jongens uit Amerika, een Mexicaanse, een Spaanse, een Franse, een Estse en de Nederlander. Uiteraard had ik ook contact met de andere, maar bij deze mensen lagen de interesses dichter bij elkaar. Nadat het toneel gedeelte was afgelopen, volgde de dag erop helaas alweer de afsluiting van het kamp. Uiteraard was dit weer fantastisch georganiseerd met muziek, eten en drinken en de nodige acts. Uiteraard werden wij ook gevraagd om nog iets meer te doen behalve een verhaal vertellen over je eigen land en de uitwisseling van de vlaggen, dus hebben we met een aantal jongens een muziek act gedaan. Het was erg leuk, op het eind van de avond emotioneel, maar we zijn vervolgens met een aantal lui naar de KTV geweest. De KTV is een luxe karaoke bar. Karaoke is helemaal hip in Taiwan, op de tv heb je vele kanalen voor karaoke en andere muziek. Zingen is voor de Taiwanezen echt een passie. In de KTV heb je allemaal aparte kamers, met grote tv's en vele microfonen en muziek instrumenten om samen te gaan zingen. Ook kan je hier alle dranken en etenswaren bestellen die je wilt. In Nederland zou ik er nooit naar toe gaan, maar het concept daar was wel echt leuk.

De volgende dag was het afscheid van Taiwan. Mijn host familie heeft me netjes naar het vliegveld gebracht en afscheid te nemen van mensen die heel veel voor je gedaan hebben is erg lastig. Maar achteraf leer je er wel veel van. Een van de vele dingen die ik geleerd/ontdekt heb is waarom er in Azië zo ongelooflijk veel mensen zijn.

Na de 4^e dag kwam ik er achter: ze eten bij elk gerecht ei! De eerste 2 dagen is nog wel prima, maar bijna 3 gangen per dag wordt wel erg veel. Ik zou er zeker nog eens terug willen gaan. Het zijn zeer betrouwbare mensen en vriendelijk in de omgang. De meeste jongeren leren op school alleen maar Engels lezen, dus je kunt er helaas niet altijd verbaal uit komen, wat het trouwens wel weer leuk maakt. Maar Taipei is zeker een westers georiënteerd land. Op vele borden en reclame staan Engelse teksten, want het wel al weer een stuk makkelijker maakt. Ook is het voor westerse mannen een redelijke ego boost om naar Azië te gaan, want blonde haren (in mijn geval blonde krullen) en blauwe ogen zien zij niet elke dag. Het is vaak voorgekomen dat er groepen vrouwen aan mij vroegen of ze met mij (en Kai) op de foto mochten. Wat wij natuurlijk nooit afsloegen....

Het is zeker een aanrader om te gaan, ze regelen alles fantastisch voor je en het is een unieke ervaring die ik me de rest van mijn leven nooit meer zal vergeten.