Ons sprookje kwam uit

Ons sprookje kwam uit!

Vooral in december maakt het MIM zich zorgen over de minderbedeelden. Rond Sinterklaas schafte de stichting snoepgoed aan, zodat moeders of vaders de schoentjes konden vullen voor hun kinderen. Snel kwam de kerst inzicht. Wat nu?

Er kwam een grote verrassing. Het bedrijfsleven (vooral Rotary Club) zette zich in voor de uitkeringsgerechtigden en ‘onze klanten’. De eerste kerstpakketten kwamen binnen, gevolgd door nog meer. De kamer waarin wij deze opsloegen scheen te klein te worden. Van tien werden het er 20, toen 30 maar liep op naar meer dan 100 pakketten. Volkomen verrast hebben de vrijwilligers zich ingezet om de klanten te bellen om hen een kerstpakket aan te bieden. We dachten 21 december klaar te zijn met het uitdelen toen nog meer bedrijven belden om hun cadeaus en pakketten aan ons aan te bieden, zodat wij nog meer klanten kunnen helpen. Het zijn prachtige pakketten die vooral voor grote gezinnen heel goed met de feestdagen uitkomen.

Wij belden onze klanten en verzochten hen bij ons langs te komen. Hun gezichten spraken boekdelen, verrast ontroert, getroffen en verbaast. Een klant zei: ‘Ik dacht dat u mij vergeten was, vorig jaar kreeg ik niets’. Klanten die niet konden komen, bezorgden wij de kerstpakketten. Bij het afleveren was de verrassing nog groter.

Ik belde op een adres aan. Even later ging een gordijntje open. Een verschrikte blik keek mij aan, ‘Doet u even open ik heb kerstpakket voor u’. Voorzichtig werd de voordeur open gedaan. Ik overhandigde haar het pakket. ‘Is dit echt voor mij’. ‘Ja mevrouw’. Ik weet dat zij rond moet komen van € 40,00 per maand. Het volgende adres is in een flat. Ik belde naar tien hoog. ‘Kunt u naar beneden komen ik heb een kerstpakket voor u’. ‘Kunt u niet naar boven komen ik vind het veel te koud buiten’. ‘Ik geef u één minuut te tijd om het pakket te halen anders ben ik weg’. Niet veel later kwam een jongeman dik aangekleed en dikke handschoenen. ‘Ik hoop dat je het niet te veel moeite heeft gekost. Prettige Kerstdagen’, zei ik.

Dezelfde flat kwam een jongentje naar mij toe. Ik schatte hem 7 jaar. ‘Krijgt de hele flat een pakket?’.

‘Nee, jongen dit is speciaal voor jou en je moeder’. Met een blij gezicht ging hij naar de lift. Het volgende adres was een vrouw met kind. Wij hadden net voorkomen dat zij het huis uitgezet zou worden. Zij was volkomen verrast en bleef in de deuropening staan tot in verdwenen was. Zo volgden meer adressen tot ik uiteindelijk bij de laatste aan kwam. Dit keer ging ik wel naar twaalf hoog en belde aan. ‘Hier mevrouw uw kerspakket’. Zij barstte in snikken uit. ‘Oh, meneer ik dacht dat jullie mij vergeten waren. Vorig kreeg ik al niets. Ik heb jullie wel een nieuwjaarskaart gestuurd, maar kreeg geen antwoord’. ‘Dat komt mevrouw, ik stuur alle post per email, ook het Minimaatje’.

‘Ik heb helemaal geen PC’, was haar antwoord. Ik voelde het schaamrood naar mijn kaken stijgen. Als penningmeester mag ik best bezuinigen. Wij zijn toe aan nieuwe computers en meubilair. Het Minimaatje is te duur om te laten drukken. Dit alles schoot door mijn hoofd en dacht dat het beter was naar dit soort mensen af en toe een kaartje te sturen en elke maand een Minimaatje in de bus te doen.

Vermoeid kwam ik thuis en zag mijn kleinkinderen aan tafel zitten. Zij waren druk bezig nieuwjaarskaarten aan het maken. ‘Hallo opa, wij zijn kaarten aan het maken voor de klanten van het MIM!’. Er viel een stilte. ‘Opa, bent u nog steeds verkouden?.

AL met al met kan het MIM tevreden zijn over 2007.