FIETSEN VOOR CULTUUR, VREEMDELINGEN,
EN DE GROTE WOORDEN VAN ROTARY:
EEN CRI DE COEUR

fietsen voor vreemdelingen

Tweede Pinksterdag 2012 – de dag van de Friese Fiets-Elfstedentocht. Wat bezielt een gezette bijna-bejaarde om zijn afgetobde lijf, met stent en al, aan zo’n gruwelijke beproeving bloot te stellen? Natuurlijk ook om zichzelf te bewijzen. Maar als het dan toch moet gebeuren, wil Roelof er in ieder geval nog iets goeds mee doen. “Iets met cultuur.”

27 maart 2013

Een bedrag bij elkaar fietsen voor een goed doel. In samenspraak met Coen werd dit goede doel snel gevonden: muziekinstrumenten voor de bewoners van het AZC in Emmen. Sponsors gevraagd dus. Maar dat bleek voor velen een brug te ver: van de 200 potentiële sponsoren (alle leden van de drie Emmer Rotaryclubs en zijn kennissenkring) leverden slechts twintig een financiële bijdrage. Waarom? Te controversieel?

Tja: de één ziet alle asielzoekers als zielige vluchtelingen die zo snel mogelijk een generaal pardon verdienen. Een ander ziet ze allemaal als economische gelukzoekers, wier tijdelijk verblijf in Nederland tot een minimum dient te worden beperkt, en bij voorkeur niet al te riant mag wezen. In ieder geval werd er toch nog € 750,= bijeengetrapt. De instrumenten zijn door Coen aangeschaft en zullen binnenkort worden aangeboden.

1943

Roelof herinnert ons nog eens aan zijn eigen project in Nieuw-Weerdinge dat al meer dan tien jaar tot doel heeft om leerlingen van groep 8 bij te brengen dat je respect moet hebben voor anderen – ongeacht afkomst, ras, geloof, politieke overtuiging en seksuele geaardheid. Traditiegetrouw wordt jaarlijks met deze leerlingen een paasontbijt gehouden, waar ook leerlingen van de “taalklas” van het Esdal-college (leerlingen uit verschillende landen, “met status” of “nog in procedure”, die extra aandacht krijgen v.w.b. de Nederlandse taal) aanwezig zijn om een presentatie te geven over hun geboorteland.

Eveneens traditiegetrouw bezoekt men jaarlijks het voormalig Kamp Westerbork om te zien en te ervaren wat er gebeurt als men niet respectvol met elkaar omgaat. Ook hier geeft de taalklas acte de présence. Behalve dit jaar. te traumatiserend (veel uitzettingen). Schrijnend: kinderen anno 2013, voor wie een bezoek aan het voormalige Kamp Westerbork te confronterend is omdat ze zelf op transport dreigen te worden gesteld.

Wat moeten we met dit verhaal? Wat moet Rotary ermee? Roelof is niet zo naïef dat hij het probleem even denkt op te lossen. Maar hij denkt wel dat we iets kunnen doen. Of, zoals John van Tilburg van het netwerk “INLIA” het verwoordt:

“Ik ben er niet voor om mensen persé hier te houden, maar om ze een toekomst te geven – hier of in het land van herkomst. Het liefst dat laatste zelfs. Maar zolang dat niet lukt hebben wij de morele plicht om deze mensen een fatsoenlijke opvang te bieden.”

Zijn de kernbegrippen van Rotary – Dienstvaardigheid, Maatschappelijke Betrokkenheid, Hoge Ethische Normen, Internationaal Begrip en Wereldomvattende Fellowship – alleen maar woorden in hoogdravende beleidsnota’s die in de gerieflijke luie stoel intellectueel kunnen worden geconsumeerd? Of roepen ze een ieder op om op zijn eigen bescheiden wijze medemens te zijn?