Hetty van Galen, SEIN

Verslag Rotary Haarlem Spaarne 14 maart 2018

De spreker vanavond is Hetty van Galen, zij is predikant, geestelijk verzorger bij SEIN: Stichting Epilepsie Instellingen Nederland.

Epilepsie is ‘een kortsluiting in de hersenen’. Een epileptische aanval maakt dat soms je leven even letterlijk stil staat en heeft grote invloed op je persoon en dagelijks leven.

Om duidelijk te maken hoe een epilepsieaanval er uit kan zien vertoont zij een filmpje. De aanval kan erg uitgebreid zijn met schokken van het hele lichaam of van een gedeelte daarvan, maar het kan ook een kortdurende bewustzijnsvernauwing zijn. De oorzaak kan zijn: zuurstofgebrek bij de geboorte, een hersenbeschadiging door een trauma of een bloeding of een operatie, maar ook een hersentumor. Door epilepsie is het meestal niet meer mogelijk om zelfstandig te wonen. Vaak is er ook sprake van een verstandelijke beperking. Er wonen ook kinderen op het terrein in Cruquius.

Clienten moeten vaak een helm dragen om het hoofd te beschermen tegen nog meer beschadiging (vallen, etc). Omdat dit nogal stigmatiserend werkt vergt dat vaak een heel proces tot acceptatie.

Op het terrein van SEIN zijn woonvoorzieningen, is een school voor speciaal onderwijs en een ruimte voor dagbesteding. In een cadeauwinkel zijn de artikelen te koop die gemaakt worden op de dagbesteding: kinderspeelgoed, kunst, woonasseccoires, etc.

Ook is er een manege met fjordenpaarden; deze paarden hebben een brede rug en schrikken niet zo snel bij een aanval van een berijder.

SEIN doet ook wetenschappelijk onderzoek naar nieuwe medicijnen en er is bovendien een observatieafdeling en een logeerhuis.

Omdat in de zorg erg veel wordt bezuinigd is er grote behoefte aan vrijwilligers: bijvoorbeeld om eens op pad te gaan met een bewoner, wandelen of om kleding te kopen.

Op zondag is er altijd een ‘viering’ in het gemeenschapsgebouw de Rank. Bewoners kunnen daarheen vervoerd worden met een bus waarin 6 tot 8 rolstoelen geplaatst kunnen worden. Er is hulp nodig bij het rijden van de rolstoelen vanuit huis de bus in, vanuit de bus de kerk in, en andersom. Enkele van ons doen dat één tot twee maal per jaar. Het is één van onze ‘handen-uit-de-mouwen’ projecten. Het is meestal een erg gezellige en vrolijke happening.

Marijke Knotnerus