© 2021 Rotary in Nederland.
Alle rechten voorbehouden.

“Op missie in Irak is wel effe wat anders”

Marilyn Newalsing (51), lid van Rotary club Wijdemeren, is arts in de particulier sector, maar heeft een behoorlijk avontuurlijk leven achter de rug. Ze heeft haar opleidingen gevolgd in Suriname, liep stage en deed haar eerste werkervaringen op als arts bij de Koninklijke Marine. 

Na haar dubbele stage bij de Koninklijke Marine heeft Marilyn haar opleiding geneeskunde in Nederland afgerond. “Daarna hebben ze mij gevraagd om bij de Koninklijke Marine te blijven. Ik heb ter land, ter zee en in de lucht gediend. Daardoor heb ik erg veel geleerd. Sowieso heb ik binnen het leger de mentaliteit gekregen om altijd door te gaan - schouders eronder - en mijn werk te blijven doen.” Daarnaast heeft ze ook heel feitelijk oorlogsgeneeskunde geleerd, dus om te werken onder bijzondere omstandigheden. Bijvoorbeeld haar patiënten te behandelen zonder specifiek medische materialen. 

 

Missie

Marilyn is in 2003 met het Korps Mariniers als Kapitein-arts der Mariniers, en Luitenant-arts ter zee, tweede klasse, oudste categorie uitgezonden naar Irak. “Dat is wel wat anders dan als arts werken in een Nederlands ziekenhuis,” beaamt ze terugkijkend op deze heftige missie. “Defensie gaf mij de kans om als vrouw hetzelfde te kunnen doen als een man. Irak was een bijzonder gevaarlijke missie. In die periode werd ook Sadam Hoessein opgepakt. Om te wennen aan omstandigheden - de verzengende hitte en droogte - werd ik eerst een poosje gelegerd in de woestijn in Koeweit. Vervolgens ben ik betrokken geweest bij de inrichting van het kamp in verband met algemene hygiëne. En bij de inrichting van een ‘ziekentent’ in verband met de medische zorg in het

bijzonder.” Haar verblijfplaats was een vooruitgeschoven post van het hoofdkamp die ongeveer dertig kilometer verderop lag. Er waren nog twee ervaren verpleegkundigen. Naast eventuele traumazorg was het haar taak ook om medische zorg te verlenen als ‘huisarts’ van het kamp.

“Dit is wel een leuk detail,” zegt Marilyn. “Onze ambulance in Irak was een kleine tank, die gewonde soldaten/militairen naar het kamp terugbracht.” 

 

Gevaar

Al met al was Irak een gevaarlijke plek volgens Marilyn. “Er werden continu aanslagen op buitenlandse troepen gepleegd. Het gevaar van bermbommen loerde er constant. Er werden

werden mensen - zeker ook medisch personeel - gekidnapt. Dus ook ik was als arts

een aantrekkelijk target voor Irakese groepen/troepen. Ik vervulde immers een vitaal beroep.” De arts is daarom niet vaak buiten het kamp geweest. Uit voorzorg heeft zij toen ook haar kleding en haardracht aangepast, opdat zij zo min mogelijk zou opvallen. “Het jammere was dat het uniform niet liet zien of niet duidelijk maakte wie ‘in vrede kwam’ en wie verantwoordelijk was voor het verdedigen of veroveren van bepaalde gebieden. Het doel van de missie was vooral vrede en veiligheid, het meewerken aan de wederopbouw, hulp aan de lokale bevolking, scholen bouwen, enzovoorts. Dat gold ook voor het oorlogsgebied.”

  

Diepe indruk

De weerbaarheid en de flexibiliteit van de menselijke geest - het gegeven dat mensen zich razendsnel

aanpassen aan een oorlogssituatie - heeft diepe indruk gemaakt op Marilyn. “Men wordt op

zo’n missie enorm getest,” zegt ze hierover. “Door de bijzondere omstandigheden, de continue

geweldpleging, de aanslagen, enzovoorts. Dit maakt dat men altijd in de ‘vechtstand’ stond. Tegelijkertijd zorgde dit ervoor dat mensen deden wat ze moesten doen zonder erover na te denken. Dat ze als collectief handelden en ook elkaar beschermden, de kameraadschap. Mensen kunnen door zo’n periode enorm veranderen. In een oorlogssituatie wordt angst vaak uitgeschakeld, want mensen moeten reageren als collectief op situaties en moeten zich als individu wegcijferen.” Zelf heeft ze toen zij bij de Koninklijke Marine in Nederland diende ook haar angsten leren uitschakelen. Als surgeon rescuer moest ze met een helikopter op zee iemand redden. Toen hing ze aan een flinterdunne kabel. En moest ze vertrouwen hebben in collega’s en het team om uit die helikopter te springen. “Dan moet je je verstand uitschakelen en blindelings handelen. Zo leer je ook als militair-arts om het operationeel belang voor te laten gaan op de medische zorg.” 


Traumaverwerking

Toen ze terugkwam in Nederland kon Marilyn naar eigen zeggen ‘gelukkig teruggrijpen op vorige ervaringen met traumatische gebeurtenissen’. Daardoor was deze periode voor haar goed te verwerken. “Ook mijn Surinaamse achtergrond, waarbij veel aan collectieve verwerking wordt gedaan, heeft me geholpen. Wat ik in het begin wel miste was de structuur van het leger. In Irak was ik nooit alleen. Ik at met anderen, had eigenlijk altijd wel iemand om me heen.” Er was sprake van grote collegialiteit. In Nederland ging alles door als burger, maar dan vaak op individuele basis. Haar ervaringen in het leger zorgen er voor dat deze collegialiteit voor haar nog steeds van belang is. En dus ook nog steeds een grote rol speel in haar burgerleven. 

 

Aanmelding

Na haar Irakese avontuur heeft Marilyn zich zelf als Rotary-lid aangemeld. Ze was al enigszins bekend met serviceclubs. Ze had er, toen ze in Nederland teruggekeerd was, behoefte aan om ‘haar handjes uit de mouwen steken’. Toen zij dit op enig moment deelde met iemand die zij kende en die lid bleek te zijn van Rotary, wees die persoon haar erop dat zij zich ook kon aanmelden als Rotary-lid. Zo is zij eerst in Hilversum en toen in Wijdemeren lid geworden. “Het fijne van Rotary is dat je ‘als één familie’ bij elkaar hoort,” vindt Marilyn. “Of je nu in Nederland een andere club bezoekt, of in het buitenland. Maar ook het samenwerken aan bepaalde acties. Dat heeft veel raakvlakken met het leven en werken bij defensie.” Marilyn is al sinds 2006 lid en heeft met haar club al vele acties ondernomen. Ze is ook veteraan en doet mee aan manifestaties tijdens Veteranendag. In 2018 en 2019 heeft zij in de erehaag op de Dam gestaan en in 2019 als veteraan op de John Frostburg. “Ik voelde me hierdoor hogelijk gewaardeerd. Zo kon ik ook laten zien dat ik dit deed als vrouw, als allochtoon en als arts om hiermee een voorbeeld te zijn voor bijvoorbeeld vrouwen en jongeren. Veteranen hebben vaak heel bijzondere - soms ook traumatische - ervaringen. Ze mogen hierover weliswaar geen specifieke operationele details naar buiten brengen, maar ze hebben wel behoefte aan erkenning en waardering,” aldus Marilyn. “Ze hebben hun leven in de waagschaal gelegd. Vaak kunnen ze hun ervaringen alleen met elkaar delen, bijvoorbeeld in een veteranencafé. Een Rotaryclub zou juist hieraan ook een bijdrage kunnen leveren door het sponsoren van zo’n veteranencafé.”