Columm van Simone van de Wijdeven over de "leesbril"

juni 2014

Een mooi verhaal van Simone van de Wijdeven

Leesbril

Lezen en schrijven is niet alleen mijn vak, maar ook mijn lust. De krant, romans, woordenboeken, zolang er maar letters op papier staan, ben ik blij. Overdag kruip ik in mijn woordenboeken, ’s avonds in mijn leesboeken. Tot voor kort. Er kwam een kinkel in de kabel.

We zitten aan tafel en eten brood. De jongste pakt het doosje hagelslag en bestudeert minutieus de tekst die erop staat. “Mam, weet je hoeveel kilocalorieën er per 100 gram in hagelslag zit?” Geen flauw idee. Ik gok. “200.” “Nee, veel meer, 455”, antwoordt ze betweterig. Ze pakt de muisjes. “Mam, raad eens hoeveel er in muisjes zitten.” “500”, zeg ik om haar tevreden te stellen. Maar wat zij kan, kan ik ook. Ik neem de pot jam. “Weet je hoeveel calorieën jam heeft?”, vraag ik haar. Ze geeft me een antwoord, maar ik hoor het niet. Want wat staat daar nou? 235? 185? 296? De cijfers springen heen en weer. De 5, de 3, de 6, de 8, de 9, het lijkt allemaal op elkaar. Ik kan het niet ontcijferen. Maar dat wil ik haar niet toegeven.

Het besef dat er misschien iets met mijn ogen zou kunnen zijn, laat ik niet toe. Mijn vader had uitstekende ogen en ik heb besloten hem op dat gebied in zijn voetsporen te volgen. Dat ik dus de calorieën op een eenvoudige pot jam niet kan ontcijferen, verdring ik. “185”, antwoord ik haar. “Ik geloof je niet”, zegt ze kortaf en neemt de pot uit mijn hand. “Zie je wel, geen 185, maar 255.” Nee, ik zie het niet, dat is juist het probleem, spookt het door mijn hoofd. Maar ik wijt het vooralsnog aan mijn vermoeidheid en het slechte licht.

Een paar dagen later zit ik bij de Rotary. Er is een gast op bezoek. “Goedenavond, ik zal jullie iets vertellen over het ontstaan van het Schaijkse carnaval”, vertelt de beste man. Om zijn boeiend verhaal te ondersteunen, heeft hij foto’s meegenomen, die hij rond laat gaan. “Dat is de eerste carnavalswagen. Dat is het publiek”, licht hij enthousiast toe. Zodra de plaatjes over de tafel heen schuiven, zie ik opeens bijna alle andere Rotarians of hun bril op hun voorhoofd schuiven, of juist hun leesbril pakken. Ik glimlach en prijs mezelf gelukkig dat ik nog niet de leeftijd heb bereikt dat ik een leesbrilletje overal mee naar toe moet nemen. Het zou toch wat zijn?!

De foto’s worden me aangereikt van de linker en de rechterkant. Het zijn wel hele kleine afbeeldingen, constateer ik dan. Het zal toch zeker niet aan mijn ogen liggen? Even gaat het er een onbestemd gevoel door mijn lijf. Met enige schaamte, kijk ik lief mijn buurman aan. “Mag ik je bril even lenen ajb?”, vraag ik hem. “Ja natuurlijk!” Als vanzelfsprekend reikt hij mij die aan, niet opkijkend of verbaasd over mijn vraag. Waar maak ik me druk om? Ik kijk door hele dikke glazen, waardoor ik alles driedubbel zie en helemaal draaierig word. Mmm, dat gaat hem niet worden. Ergens ben ik ook wel gerustgesteld. Ik geef de bril snel terug aan de eigenaar. ‘Wil je de mijne even lenen?”, hoor ik dan. De overbuurvrouw voelt mij feilloos aan. Ze is van mijn leeftijd. Het kost me daarom iets minder moeite mijn probleem onder ogen te zien als ik haar brilletje accepteer. “Dank je wel”, lach ik verlegen. De beelden op de foto worden scherper. Ik kan nu duidelijk de carnavalswagen van de toeschouwers onderscheiden. Toch handig zo’n brilletje. Misschien moet ik overwegen er zelf ook een aan te schaffen om nog beter in de Rotary club te passen, maar we kunnen de volgende spreker natuurlijk ook gewoon verzoeken groter afgedrukte foto’s mee te nemen!

Dit verhaaltje is er een van velen die ik heb geschreven. Het zijn maar eenvoudige teksten over alledaagse dingen, mijn kinderen, mezelf, bepaalde situaties. Het is maar voor de grap om even een moment te kunnen lachen (hoop ik althans)  in alle hectiek  van het dagelijks leven.  Voor velen wellicht herkenbaar.

Mijn teksten worden sinds vorige week gepubliceerd op de site van de bibliotheek Landerd. Om de twee weken komt er een nieuwe tekst.

Misschien vind je het leuk om even te kijken: www.nobb.nl/landerd/service/column-simone


Simone leest haar verhaal voor