18-12-2025  

Beste Rotarians én lieve partners, wat fijn dat jullie er weer bij zijn vandaag,

Constantijn Huygens, een van de bekendste zonen van onze stad, schreef ooit over amicis perpetuo coambulantibus — vrienden die blijvend samen willen wandelen. Het is een prachtig beeld: niet haastig, niet doelgericht, niet gestuurd door grote plannen, maar voortgaan met elkaar. Stap voor stap. Door licht en door donker. In verbinding.

En juist dat beeld lijkt me passend voor vanavond.

Want Kerst is de tijd waarin alles even vertraagt. Een tijd waarin de wereld stiller lijkt te worden, en waarin we ruimte voelen om te kijken naar wat ons draagt, wat ons raakt, en wie naast ons meeloopt. Bij Kerst gaat het niet om het vele werk dat we achter de rug hebben — daar komen we in januari op terug. Het gaat om het licht dat we zoeken, en het licht dat we kunnen zijn.

Kerst is ook een tijd waarin we ons extra bewust zijn van de wereld om ons heen. Veel mensen gaan door donkere tijden waarin licht niet vanzelfsprekend is. En juist daarom is het waardevol om hier bij elkaar te zitten, in warmte en in vrede. Om ons “goed hebben” niet te zien als vanzelfsprekend, maar als iets om dankbaar voor te zijn.

Misschien is dat ook wel de essentie van Kerst:
dankbaarheid voor het licht dat er wél is, temidden van wat donker blijft.

Wanneer je zo samenkomt, tussen kaarslicht, voel je ook hoezeer wij als club gedragen worden door fellowship. Door het eenvoudige maar krachtige idee dat we samenkomen omdat we in elkaar geïnteresseerd zijn, elkaar willen kennen, en waar nodig ondersteunen. Kerst maakt ons daarvan extra bewust: dat een gemeenschap niet ontstaat door vergaderingen, maar door omkijken naar elkaar.

Het zijn vaak de kleine dingen die het verschil maken. Een gesprek aan tafel, een schouderklop na een moeilijke dag, een telefoontje op het juiste moment, een glimlach die de spanning breekt. Kleine gebaren kunnen een grote schaduw werpen. Of zoals aan Huygens wordt toegeschreven:

“Al is het vliegje nog zo klein,
 het werpt zijn schaduw op het plein.”

Het is een herinnering dat niemand te klein is om licht te brengen, en dat elke daad — hoe bescheiden ook — betekenis heeft.

Kerst nodigt ook uit tot reflectie. Niet als een zware oefening, maar als een uitnodiging om stil te staan. Waar stond ik dit jaar? Wat heeft me geraakt? Wie liep er naast mij? Wat bracht licht — en waar was het donker?

We hoeven niet alles te benoemen. Soms zit betekenis juist in het onuitgesprokene. Maar we kunnen wél erkennen dat ook in onze club dit jaar momenten waren die vroegen om bezinning, om eerlijkheid, om luisteren. En misschien is dat precies wat vriendschap is: niet dat alles altijd eenvoudig is, maar dat je bereid bent te blijven lopen, samen.

Dat je de ruimte geeft aan elkaar om mens te zijn, ook in verschillen.
Dat je elkaar niet alleen ziet in woorden, maar in intenties.
Dat je het licht in de ander blijft zoeken, juist als het een beetje gedimd is.

In die zin is onze club een kleine afspiegeling van een grotere wereld: ook wij bewegen door seizoenen. Periodes van helderheid, periodes van vragen, periodes van nieuwe energie. En Kerst biedt ons het moment waarop alles even mag rusten en we kunnen zeggen:

We zijn hier. Samen. En dat is genoeg.

En natuurlijk mag er vanavond ook ruimte zijn voor dankbaarheid.

Dankbaar voor de warmte die deze club steeds weer weet te creëren.
Dankbaar voor de gesprekken, de humor die ons samenhoudt, de interesse in elkaar die nooit verdwijnt.

Dankbaar dat we het goed hebben: een dak boven ons hoofd, een veilige omgeving, eten dat op tafel staat, mensen om ons heen. Dingen die zo vanzelfsprekend lijken, maar dat nergens ter wereld echt zijn.

De lichtjes buiten flonkeren niet alleen omdat het mooi staat. Zij herinneren ons aan een diepere boodschap: dat licht altijd wint van donker, hoe klein dat licht soms ook lijkt. Het kerstverhaal zelf vertelt het al eeuwenlang: dat hoop geboren kan worden op de meest onverwachte plekken. Dat warmte kan ontstaan in een koude stal. Dat kwetsbaarheid juist kracht kan zijn.

En misschien herkennen we iets van dat verhaal ook in onszelf.
Dat we niet perfect hoeven te zijn om iets te betekenen.
Dat juist onze menselijke kant — onze twijfels, onze vragen, onze openheid — de bron is van echte verbinding.

Vanavond staan we stil bij wat Kerst ons te zeggen heeft:

Dat licht altijd een weg vindt.
Dat vriendschap niet stilstand is, maar beweging.
Dat verbondenheid ontstaat wanneer we elkaar werkelijk zien.
Dat dankbaarheid een keuze is, geen omstandigheid.

En dat wij, als Rotary Voorburg, deel zijn van een traditie die verder teruggaat dan onze eigen geschiedenis. Een traditie van omzien naar elkaar. Van dienen zonder aanzien des persoons.

Huygens wist het al, eeuwen geleden.
En misschien kunnen we het hem nazeggen, in onze eigen tijd:

vrienden blijven wandelen, ook wanneer de weg verandert.

Laat mij afsluiten met mijn wens voor jullie — een wens die past bij deze avond en bij de tijd waarin we leven:

Dat het licht dat je vanavond voelt, ook in de donkere dagen blijft branden.
Dat je warmte vindt in de mensen om je heen.
Dat je rust mag ervaren, hoe druk het leven ook is.
Dat je dankbaar kunt zijn voor wat er wél is.
En dat je, waar mogelijk, licht kunt brengen bij wie het nodig heeft.

Dat we als club een bron van verbinding blijven.
Een gemeenschap waarin je gezien wordt en mag zijn wie je bent.
Een plek van vertrouwen, van vriendschap, van licht.

Laten we, in de geest van Huygens, samen blijven wandelen.
Niet omdat de weg altijd duidelijk is, maar omdat het goed is om hem samen te gaan.

Ik wens jullie, samen met jullie naasten, een warm kerstfeest vol licht.

Met vriendelijke groet,

Carlette van Zijl – de Jong

 Voorzitter