Reisverslag

Engelberg (CH), 9-11 juni 2011

Van 9 tot 12 juni ging een groot gedeelte van onze leden op uitnodiging van Hans Knüsel naar Engelberg, Zwitserland. Dit is het verslag in woorden. De beelden zijn digitaal beschikbaar via

https://picasaweb.google.com/116361514611086499960.

DONDERDAG 9 JUNI

In de loop van de dag verzamelden de deelnemers van deze Rotaryreis zich in ons hotel ‘Schweizerhof’ in Engelberg, Zwitserland. De één kwam met het vliegtuig, de ander had de autorit in een paar etappes verdeeld, en weer anderen waren dezelfde ochtend uit Nederland vertrokken. Op ieders hotelkamer lag een persoonlijk welkomstpakket met programma en een attentie van de plaatselijke chocolatier. Een warm welkom!

Kaasfondue in de Alpenclub

Tegen de avond verzamelden de deelnemers zich in de lobby van het hotel. Hans Knüsel heette ons mede namens Teddy hartelijk welkom. Helaas konden zowel Rinus en Helene als Patrick niet komen, beiden vanwege familieomstandigheden. Het programma werd doorgenomen en vervolgens zette het gezelschap koers naar de Alpenclub, waar ons een traditioneel Zwitsers gerecht wachtte: kaasfondue. Voor sommigen een eerste kennismaking met dit machtige en smakelijke stukje Zwitserse traditie. Naar het zich liet aanzien gaan sommigen dit thuis ook proberen..! Tegen 22:00 uur klinkt luid applaus.

Jan en Marina van Unnik hebben het toch nog gered om vanuit Nice naar Engelberg te komen, en kunnen nog mooi een glas meedrinken. Na een uitstekend maal gaan we gezamenlijk te voet weer naar het hotel. Eén verkenner inventariseert nog snel het nabijgelegen cafébestand, waarover morgenavond meer.

VRIJDAG 10 JUNI

Vrijdagochtend kent een stevige start met een ruim ontbijtbuffet in het hotel, waarna we om 09:45 uur verzamelen voor het eerste programmaonderdeel, een bezoek aan het Benedictijner klooster van Engelberg. De zon schijnt uitbundig, en zal dat de hele dag blijven doen. De voorspellingen waren aanzienlijk minder gunstig, maar we hebben geluk!

Rondleiding Benedictijner klooster

We worden in twee groepen door het klooster rondgeleid, en krijgen uitgebreid uitleg over het leven in het klooster, over het gebouw en over de ontstaansgeschiedenis ervan. De legende wil dat men het klooster eerst aan de oever van het meer wilde bouwen, maar dat uiteindelijk is gekozen om een os te laten vertrekken vanaf de oever, en het klooster te vestigen op de plaats waar de os zou stoppen om te grazen of andere dingen te doen. Het moet bij de legende blijven, want bewijs is niet meer te vinden. In 1124 werd het klooster door de Paus erkend. De oorkonde hiervan is nog aanwezig in het klooster. De ooit florerende kloostergemeenschap bestaat nu nog uit slechts 28 monniken. Een sprankje hoop voor de toekomst zit in het recente intreden van een jonge (22 jaar) monnik.

Op naar Luzern

Na een vroege maar zeer smakelijke broodjeslunch in de plaatselijke bakkerij verzamelen we op het station bij de trein naar Luzern. Dat Hans niets aan het toeval heeft overgelaten, mag blijken uit het feit dat een heel rijtuig voor onze groep gereserveerd was, met een keurige annonce op de ramen als bewijs. Dat maken we bij de NS niet mee.

In de trein wordt het gezelschap gesplitst in een groep die naar de glasfabriek gaat, en een groep die meteen doorreist naar Luzern om daar de waterkrachtcentrale aan de rivier Reuss te bekijken. Al met al voorziet Zwitserland voor zo’n 60(!) procent in zijn elektriciteitsbehoefte middels waterkracht. De overige 40 procent komt overigens uit atoomenergie, maar dit zal, net als bijvoorbeeld in Duitsland, worden afgebouwd tot nul.

De installatie die wij bekijken blijkt een bescheiden capaciteit te hebben vergeleken met de grote installaties die bij stuwmeren in gebruik zijn. Evengoed erg leuk om te zien, en met enthousiasme toegelicht door onze gids.

Stadswandeling en diner

Het volgende onderdeel is de rondleiding door de stad Luzern, die ook in twee groepen wordt gedaan. En alweer treffen we enthousiaste en zeer te zake kundige gidsen. Zij tonen ons Luzern op een boeiende manier. Eén van de gidsen was Nederlandse van geboorte, maar verkocht de stad als geen ander, de trots op haar tweede vaderland was merkbaar en werkte aanstekelijk. De wandeling eindigde ongeveer 2,5 uur later recht tegenover Restaurant Rebstock. En dat was heel praktisch, want daar stond een heerlijk diner op ons te wachten. Bijzonder aan de terugreis was dat de trein in het donker tot Dallenwil rijdt, en de reis naar Engelberg wordt afgemaakt met de bus. Iedereen was uiteindelijk tijdig aan boord. Eenmaal aangekomen in Engelberg ging een deel moe maar voldaan richting kamer een ander deel ging nog even tot half 2 door in de gisteren gescoute kroeg.

ZATERDAG 11 JUNI

De dag start nogal bewolkt, of beter gezegd: je zag geen berg voor ogen.

Bij het ontbijt was het aanvankelijk vrij rustig. Zo’n afzakkertje hakt er bij sommigen aardig in. Toch waren een paar van ons er erg vroeg bij door om 08:00 uur al in de kloosterkerk te zijn. Hans had alles tot in de minuut had georganiseerd, maar bleek ook flexibel te zijn. In plaats van de originele starttijd van 09:00 uur, vetrokken we om 10:00 uur naar de berg Titlis.

Naar de top van de Titlis

Ondanks de bewolking koos vrijwel iedereen ervoor om met de kabelbaan naar de hoogste stop op zo’n 3.000 meter te gaan. Wie weet zou het nog opklaren…. Dat gebeurde echter niet. En toch was het opvallend druk daarboven. Hele busladingen uitgelaten toeristen uit India en andere delen van Azië liepen zichtbaar opgetogen rond, terwijl het uitzicht niet veel beter was dan in de gemiddelde iglo. Wat bleek? Deze mensen hadden nooit eerder sneeuw gezien, en waren speciaal daarvoor naar boven gegaan. En ze genoten er met volle teugen van. Heel bijzonder om mee te maken, en het maakte de kabelbaanrit de moeite meer dan waard!

Worstjes aan een stokje en natte Alphornblazers

Op de terugreis zijn we halverwege uitgestapt om- de heren met het zakmes in de aanslag- een wandeling te gaan maken richting de lunchlocatie. Prachtig gelegen aan een meertje was gezorgd voor traditioneel worstjes bakken boven een vuurtje, gespietst aan zelf gesneden oversized satéprikkers. Het regende gestaag, maar dat mocht de pret niet drukken. Hans had op het laatste moment nog een schuur weten te reserveren, waar we droog en gezellig de worstjes konden oppeuzelen, met daarbij nog diverse bijgerechten en een glas wijn. We kwamen bepaald niets te kort..! Uit de regen klonk plots het prachtige geluid van de Alphorn. Drie blazers hadden de regen getrotseerd, en verrasten ons met de beroemde tonen van dit imposante instrument. We mochten ook zelf proberen om er geluid uit te krijgen, maar dat bleek bepaald geen sinecure. De inderhaast samengestelde jury had geen moeite om de winnaar te kiezen, en dat was Hans. Terecht! Na het eten kregen we nog een kom slappe koffie met een hartversterkertje erin. Daarbij nam Commissaris International Wim Heeres de gelegenheid te baat om op te biechten dat al het werk voor deze reis door Hans en Teddy is gedaan, waarvoor hij ze namens ons allen complimenteerde en bedankte. Na een lekkere wandeling om de andere helft van het meer bracht de kabelbaan ons weer naar beneden.

Afscheid

De avond bracht ons naar Restaurant Bänklialp, waar we genoten van een “Apero” en diner met enkele vrienden van de RC Obwalden. Zij hadden voor alle Rotarians een persoonlijk ondertekende attendance kaart meegebracht. Tijdens het aperitief heeft Charly Christen van de RC Obwalden over de toeristische ontwikkelingen van Engelberg verteld.

Het typisch Zwitserse en overvloedige diner vond plaats in de grote zaal, waar door menig lokaal talent geestdriftig werd gedanst op Zwitserse volksmuziek. Een gezellige en passende afsluiting van deze bijzondere reis.

Het was een voorrecht om er aan deel te nemen.

Hans en Teddy: enorm bedankt..!!

Met dankzegging aan Ron Manuel voor het ter beschikking stellen van zijn aantekeningen,

Frank Dutman,
13/06/2011