In Memoriam: Maarten de Winter
Rotarian van 1973 tot 2026.
Maarten werd in 1932 in Pernis geboren. Hij was de oudste zoon van 10 uit een gereformeerd gezin. Zijn grootvader van moederszijde was visser en schipper met warme, menselijke waarden. Zijn grootvader van vaderszijde een tuinbouwer en een man van orde en gezag. Het gezin had het niet breed en daar kwam ook nog de oorlog bij. Met name de hongerwinter hakte erin. Het was alle zeilen bij: hout en eten verzamelen. Maarten had daarin als oudste een belangrijke verantwoordelijkheid en kreeg alle ruimte om die op zijn wijze in te vullen, maar falen was geen optie. Dit heeft hem gevormd. Verantwoordelijkheid geven en hout verzamelen is hij tot op hoge leeftijd blijven doen.
In 1949 komt hij via het netwerk van zijn vader in Sliedrecht in dienst bij Mostert bloemisterij, destijds gevestigd aan C11, Tegenwoordig Kerkbuurt 139 – 147. Hij start onder de vleugels van Hendrik Mostert een hoveniersbedrijf, vooral gericht op het onderhouden van de tuinen van gegoede burgers zoals aan de Adriaan Volkersingel. Maarten en groen: het zal een gouden combinatie blijken.
In 1960 trouwt hij met Pieternelle Stolk, oudste dochter uit een gegoed ondernemersgezin met 9 kinderen. Nel kan goed luisteren, houdt van muziek, literatuur en taal. Zij kan ook goed relativeren en adviseren. Maarten volgde vaak zijn eigen pad.
Het hoveniersbedrijf Mostert + de Winter dat hij sinds 1956 onder eigen hoede heeft, groeit in de jaren ’60 en ’70 snel. Hij durft te innoveren en conventies in de groenmarkt omver te werpen. Hij is eerst nog volger wanneer hij als tweede ondernemer met boomchirurgie start. Daarna volgen eigen producten, vaak in samenwerking met Europese collega’s. Hij introduceerde ondermeer waterspel op kinderspeelplaatsen, mechanische onkruidbestrijding om het gifgebruik terug te dringen, groene geluidsschermen en mos-sedum dakbegroening. De innovaties brengt het bedrijf ook naar Duitsland, Italië en Frankrijk. Enkele innovaties zijn door anderen verder ontwikkeld en hebben een blijvende invloed op de ruimtelijke omgeving gehad. Maarten was Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
De focus verschuift na 1980 van het bedrijf naar de institutionele context van de branche. Hij zet zich in voor regelgeving, opleidingen en vakinformatie. Ondermeer als voorzitter van de redactieraad van Bloem en Blad, voorzitter van de Vereniging Hoveniers en Groenvoorzieners, later als voorzitter van de European Landschape Contractors Association. In die laatst rol knoopt hij ook banden aan met vele ondernemers in Europa en enkelen in Amerika. Hij heeft veel plezier in reizen en mensen ontmoeten. Met zijn dochter maakt hij tuinreizen naar Engeland. Zijn leiderschapsstijl was ruimte geven. Daarmee was hij zijn tijd ver voorruit, maar dat maakte zijn onderneming ook kwetsbaar. In 1993 draagt hij het bedrijf over aan zijn tweede zoon. In 1997 failleert het bedrijf. De activiteiten worden bij andere ondernemingen voortgezet.
Maarten verlegt zijn creatieve energie daarna naar de kunst. Hij gaat met zijn oudste zoon in de leer bij Marcus van Ravenswaaij en legt zich toe op beeldhouwen. Met een enorme productiviteit gaat hij aan de slag. Eerst in brons, daarna in hout. Hij combineert het met jutten van hout. Op zijn jaarlijkse reizen naar zijn jongste zoon in Curaçao komt hij steevast met nieuw materiaal terug. Hij maakt ook enkele werken in de openbare ruimte, daarin steeds ondersteund door zijn vrienden van de Rotary. Het baggerbeeld is niet alleen een ode aan de geschiedenis van de gemeenschap die hem kansen heeft gegeven, maar ook aan vriendschap die hij binnen de Rotary heeft ervaren.